Solipsis Kookwedstrijd

Ronde twee alweer van de inhuis kookwedstrijd hier op het werk. De eerste ronde had ik glansrijk gewonnen. Voor deze keer heb ik op meer weerstand gerekend. Wel weer maar drie tegenstanders.

Er waren weer lekkere gehaktballetjes en die scoorde de vorige keer ook zeer goed (2de plaats). Ook waren er twee soorten kleine quiches. Erg lekker! Mijn derde tegenstander was vergeten dat het vandaag de wedstrijddag was en had dus snel wat stokbrood met beleg gehaald. Ook daar was niets mis mee maar het was niet echt iets speciaal.

En toen was ik er nog. Ik had mijn kersttoetje gemaakt. Mini charlotte met amandel bavarois. Erg lekker en goed vullend. Daarmee haalde ik een nipte overwinning met 0,4 punten verschil op de nummer 2 (de quiches).

Het is me toch weer gelukt. Is maar goed ook want volgende keer kan ik er niet bij zijn.

Ook hier hadden foto's bij moeten staan maar deze zijn verdwenen. Ik moet nog eens goed tussen de back-ups gaan neuzen om te kijken of ik ze daar nog ergens kan vinden.

Alleen maar ellende

Het was me gisteren het dagje wel. Ben blij dat we het zonder kleerscheuren overleefd hebben.

Het begon al met de hockey wedstrijd. Eigenlijk was die om 12:30 maar vijf dagen eerder was dat om gezet naar 16:00. Niet handig want wij zouden dan eigenlijk ook bij de verjaardag van een van mijn schoonzussen moeten zijn.

Tijdens de wedstrijd krijgt onze spits een stick tegen de achterkant van haar hoofd aan. Haar eigen stick om precies te zijn. Heel knap maar erg vervelend ook. Ze moest toch een tijdje het veld uit. Gelukkig had ik genoeg speelsters bij.

De wedstrijd is afgelopen (1 - 1 maar we hadden eigenlijk moeten winnen we waren beter) en we rijden meteen door naar de schoonzus. Daar had de zwager een indische buffet klaargemaakt. Dat was erg lekker alleen kwam een half uur later Annelou opgezwollen en benauwd huilend binnen. Kennenlijk zaten er ergens pinda's doorheen en we weten dat ze daar allergisch voor is. Ik heb haar snel naar de huisartsenpost gebracht terwijl Mirjam daar mee belt om te zeggen dat we er aan komen.

Toen ik daar aankwam zat de wachtkamer helemaal vol maar mocht ik met Annelou meteen doorlopen. Gezien de symptomen was het inderdaad een allergische reactie op pinda's bevestigde de dokter en kreeg Annelou twee spuiten. Een in elk been. Dat vond ze niet echt fijn. Na 10 minuten was al merkbaar dat de spuiten werkte want ze kreeg al meer praatjes. Na twintig minuten konden we weer gaan de dokter had gezien dat de medicijnen aansloegen.


Nu, jaren later, kan ik zeggen dat het geen syndroom van Tietze is geweest. Het was een stress symptoom. Een paar weken na bovenstaande datum ben ik op vakantie gegaan en was alles na twee dagen voorbij. Een paar maanden na de vakantie voelde ik dat het weer langzaam terug begon te komen. Nadat ik van baan gewisseld ben is spontaan alles weg.

Dat is niet helemaal waar. Het is nog 1 keer terug gekomen. Dat duurde echter maar heel kort want toen werkte ik maar een paar maanden bij dat ene bedrijf.

Bij beide bedrijven maakte ik me erg druk over van alles en nog wat (Wel werk gerelateerd). Ik moet er dus voor zorgen dat me dat niet meer gebeurd en dan is er niets aan de hand.

Medische Melkkoe

Ja hoor net bekomen van het een heb ik weer last van iets anders. Ik loop al enige weken (8) met een pijn in de borst. Heeft niets met mijn hart te maken dat wist ik al wel. Maar wat dan wel?

Mijn huisarts verwacht dat ik het syndroom van Tietze heb. (http://www.tietze.nl/). In het kort komt het er op neer dat er een ontsteking zit in het kraakbeen tussen de ribben en het borstbeen en bij iedere beweging die je borstkast maakt krijg je een pijnscheut. Meestal, vind ik, valt het erg mee, soms valt het erg tegen.

Het afgelopen weekend was een tegenvaller. Ik kon van de pijn bijna twee avonden niet slapen. En je merkt dan dat je je borstkast wel erg vaak beweegt. Je gaat ook in een steeds krampachtigere houding liggen en dat komt je rust ook niet ten goede.

Daarom vandaag me maar ziek gemeld. Ten eerste om te proberen wat bij te slapen (Zittend in een luie stoel) en om nogmaals naar de huisarts te gaan. Deze keer extra pijnstillers gekregen om in ieder geval de nacht beter door te komen en hij heeft me door gestuurd naar het ziekenhuis om foto's te laten nemen.

tjing tjing doet de kassa, daar is mijnheer van mook weer.

Ik heb ook op een van de vier foto\'s gekeken maar ik zie niets speciaals. Donderdag zijn de foto\'s bij de huisarts. Tegen die tijd nog maar eens een afspraak maken om te horen wat hij te vertellen heeft.

StraatBBQ 2009

Ondanks het dreigende weer van deze ochtend en de stevige wind is het gelukkig toch nog allemaal goed gekomen en genieten we nu van een heerlijk bbq bij een strak blauwe hemel.

Ik heb hier een kort filmpje

De dag na de bbq. Hard poetsen en lekker na tafelen (Maar dat komt eind van de middag pas).

En ook hier een filmpje van het schoonmaken. Hoe warmer hoe gekker. Ook de waterglijbaan wordt er bij gehaald. De kinderen glijden lekker. Ook twan kan er wat van. Mark schuift ook aardig weg.
George wordt geschoren.

Fristi

Zaterdag 12 September liepen we door onze plaatselijke AH om boodschappen te doen. Bij de fristi, die in de aanbieding is, hangt een handgeschreven papier dat je een van de twee skateboards kan winnen als je de kassabon met naam en adres inlevert. Uiterste datum om mee te doen is 14 september.

Op 14 september worden we gebeld. Wij hebben er een gewonnen. Thijmen is helemaal blij.

Artiest in de dop

Mijn dochter wil de muur van haar eigen slaapkamer schilderen. Wat doe je dan als liefhebbende ouder?

Juist, je geeft er aan toe.

Op deze foto is ze lekker bezig.


Als het dan een keer tegen zit

Heb je dat ook wel eens: dat je 's ochtends wakker wordt en al weet dat het niets wordt die dag? Ik moest vandaag naar de dokter voor een driemaandelijkse controle voor mijn bloeddruk. De afspraak was om 10:00. Dat is tijd genoeg zou je denken. Vooral als je weet dat om 06:45 de wekker gaat. Jammer dat ik weer wakker werd gemaakt om 07:30. Ik moest het ontbijt en de lunch voor de kinderen maken en die moeten om 08:00 de deur uit. Dat geeft me een half uur.

Het bevroren brood breekt door midden als ik het uit de zak probeer te halen. Met mijn slaperige kop besmeer ik de boterhammen verkeerd en kan ik opnieuw beginnen. Dan moeten de fietsen nog naar buiten maar ik kan mijn sleutels niet vinden. Zucht. uiteindelijk zijn ze toch nog op tijd de deur uit. kan ik eindelijk onder de douche. Ben ik net nat, zie ik dat mijn shampoo op is. Andere binnen dit huishouden gebruiken die shampoo ook. Ik moet hem er toch eens op aanspreken. Andere shampoo werkt gelukkig ook.

Eenmaal weer aangekleed wil ik wat gaan werken op de computer. Na 5 minuten valt de computer vanzelf in de slaapstand. Blijkt de stekker niet in het stopcontact te zitten en heeft hij dus de hele nacht niet opgeladen (laptop). Wat er wel in het stopcontact zit is de oplader van een PSP..... Voor dat je er achter bent dat het de stekker is gaat er toch weer wat tijd overheen.

Uiteindelijk ga ik om 09:50 richting de dokter. Het is een rit van nog geen 5 minuten maar het stoplicht kan tegen zitten dus ga ik liever wat eerder weg. nou dat is maar goed ook. Tot 2 keer toe gaat de auto voor me stilstaan op de weg om een bordje te kunnen lezen van de weg die we gaan kruisen. Dat kan je toch niet maken! Midden op de weg stilstaan. Werner, rustig blijven, denk aan je bloeddruk. Natuurlijk heb ik het stoplicht ook nog tegen. Kom ik aan bij de dokter zijn alle parkeerplaatsen bezet om dat er net een uitvaart of iets is vanuit het verzorgingstehuis naast de praktijk. Waar dan mijn auto gezet? Ik ga maar in de buurt kijken en draai een rondje om de praktijk heen en zie dat een ander net dat leeg gekomen plaatsje inpikt.

Denk aan je bloeddruk!

Uiteindelijk twee straten verder een lege plaats. Nu rennen naar de dokter. Het is net 10:00 en je zal zien nu zijn ze wel op tijd! Gelukkig niet. Om 10:05 komen ze me halen en mijn bloeddruk was iets aan de hoge kant. gek he? Volgende keer vertrek ik om 09:40, dan haal ik het zelfs lopend. Als er tenminste niets tegen zit.

Verdacht bultje

Ik heb echt al een eeuwigheid een bultje op mijn neus. Een paar dagen geleden is dat beginnen te jeuken en bloeden. Dat bloeden komt doordat ik er aan ga friemelen door de jeuk. Ik ben er toch maar even mee naar de dokter gegaan. Volgens hem is het een opgezet talgkliertje en wellicht een klein gezwel maar zeker niet kwaadaardig.

Hij heeft gerobeerd het zo weg te halen met een groot pincet maar dat lukte dus niet erg. Volgende week donderdag gaan ze het onder verdoving verwijderen. De dokter kan dat niet alleen want het bloeit echt als een rund en hij heeft een DOA nodig. Het wereldje waar ik uit kom (ICT) betekend een DOA: Dead On Arrival. Hopelijk betekend het bij de dokter een DOkters Assistent.

Weg met dat ding

Nou het is gebeurd. Het heeft langer geduurd dan verwacht. De ingreep zelf was zo voorbij maar voordat het zover was dat had wat voeten in de aarde. Ik was mooi op de afgesproken tijd aanwezig en werd 10 minuten later bij de dokter geroepen. Blijkt dat bij het maken van de afspraak iets verkeerd was gegaan er was namelijk geen assistent beschikbaar. Ik weet zeker dat ik dat er bij het maken van de afspraak bij had gezegd. Als er geen assistent beschikbaar is dan kan de ingreep niet door gaan en moet ik maar een nieuwe afspraak maken. Ja dat is lekker. Heb ik me er helemaal op ingesteld en dan zal het niet doorgaan door een fout van hen? Echt niet. De dokter zou kijken of hij wat kon regelen. Als ik een half uurtje kon wachten dan kwam er wel een assistent beschikbaar. Ik wacht wel.

Ongeveer een half uur later wordt ik inderdaad weer geroepen door een assistent. Ik mag gaan liggen met mijn hoofd iets gedraaid zodat ze er goed bij kunnen. Natuurlijk eerst de verdoving. Voor zo\'n klein bultje worden er drie spuiten gezet. Bij de derde gaat het niet helemaal goed en loopt er verdovingsmiddel langs mijn neus zo mijn mond in.

Nu weet ik ook waarom die assistent nodig is. Je neus zit vol bloedvaten en ieder gaatje in je neus begint meteen als een gek te bloeden. Dus ook de gaatjes waar de verdoving is gezet. Dat moet continue gedept worden. Als de verdoving goed werkt begint het snijwerk. Ik houd trouwens al de hele tijd mijn ogen dicht. Ik wil al dat gefriemel bij mijn neus niet zien. Het snijden zelf merk ik helemaal niets van. Alleen het trekken aan mijn neus door de assistent is vervelend.

Na wat snijbewegingen is hij klaar en worden de hechtingen gezet. Ook dat is zo gebeurd en voelde ik bijna niet. Het laatste prikje voelde ik iets prikken. Er gaat nog een pleister op en ik kan weer gaan. Volgens de assistent mag ik nu mijn ogen wel weer open doen ;-) De pleister mag er over een uur van af als het tenminste niet gaat bloeden. Dan moet ik hem tijdig vervangen. Volgende week terug om de hectingen te laten verwijderen. Ik merk wel dat ik wat last heb van de verdoving. Neus en lip voelt dik aan en heb het idee dat ik niet goed verstaanbaar ben door die dikke lip. Eerst maar eens naar huis en kijken wat de middag gaat brengen.

Straks de pleister er hopelijk van af om te kijken hoe het er uit ziet.

Weg met dat ding 2

Vandaag had ik er echt helemaal genoeg van. Vanaf zondag ochtend draaien de twee hechtingen in mijn neus rondjes omdat ze zo los zitten. Dan ga je er steeds maar aan zitten pulken en friemelen. Dat is ook geen fraai gezicht. Dat is de rede dat ik vandaag zelf maar de hechtingen heb verwijderd. Is een fluitje van een cent. Knipje in de knoop en ik kan het zonder problemen verwijderen. Dat zit een stuk luchtiger. Deze ingreep ook weer achter de rug.

Eindelijk gevonden

Eindelijk. Na een jaar van zoeken en meubelzaken aflopen hebben we eindelijk een nieuwe eettafel met stoelen gevonden. We doen er meteen maar een nieuwe buffetkast en salontafel bij. Zie :Riviera Maison voor de stijl.

Levertijd: 12 weken.....

Nu is het grote wachten begonnen.

We hebben een eettafel en 6 stoelen over. Iemand interesse?

(Van de redactie: houdt deze datum in gedachten. De eetkamer stoelen komen over een paar jaar weer in het nieuws).