Vakantie 2017 Ierland - Rondreis

Vakantie. Heerlijk. Dit keer gaat de reis naar Ierland. Een plek waar we al lang eens heen wilde gaan maar waar de kinderen niet zo'n trek in hadden. Daarom nu zonder kinderen op pad. En dat is heel lang geleden, dat we zonder kinderen zo lang weg zijn geweest.

De reis begint op zaterdagochtend om 06:00. Dan vertrekken we met de auto richting schiphol. Van de verwachte drukte op het vliegveld is nu nog weinig te merken. We kunnen overal zo doorlopen. Dat komt goed uit want we moeten nog wel eerst ontbijten.



Het vliegtuig daarentegen is vertraagd. 10 minuten. Dat is niet zo veel maar toch. Het is een vertraging.

We vliegen in 1 uur en 15 minuten naar Dublin.



Nadat we de huurauto hebben opgehaald rijden we naar de plaats Woodenbridge in county Wicklow.

De huurauto blijkt een flitsend rode golf TDI te zijn. Lekker bakkie is het wel. Alleen erg wennen dat alles aan de verkeerde kant zit. Het inschatten van de ruimte aan de linkerkant van de auto valt me zwaar. Al een paar keer bijna een stoeprand en/of betonnen paal geraakt.



We zijn natuurlijk niet rechtstreeks naar het hotel gereden. We landen namelijk om 10:10 plaatselijke tijd en het is maar iets meer dan 1 uur rijden. Onderweg dus maar gestopt bij een favoriete hangplaats van Thomas Moore. De plek waar twee rivieren samen komen. Schijnt hij een gedicht over te hebben gemaakt.



Daarna kwamen we de "Handweavers of Avoca" tegen. Kennelijk de oudste nog werkende molen ter wereld en de plaats waar de bekende Avoca kleden en sjaals worden geweven.



We hebben daar ook een echt iers gerecht op...... (chocolade taart en frambozen cheesecake)

Nu we net in ons hotel zitten, het is nu 16:30, maken we kennis met het bekende Ierse weer....



Wat ook wel weer iets moois brengt:

Het is natuurlijk nog best vroeg dus nadat we gesettled zijn ga ik bij de receptie maar eens vragen wat er hier in Woodenbridge eigenlijk te doen is. Het antwoord is even verbijsterend als kort: Niets. Het enige "ding" dat ze hier hebben is het hotel. Meer is het niet. En dan is de plaats, als je het al zo mag noemen, en het hotel nog eens vernoemd naar iets wat er niet meer is...

Zie hier de voormalig wooden bridge:

We weten niet goed wat we nu moeten doen. We kunnen naar Arklow rijden, een plaatsje hier 7 รก 8 km vandaan en daar op zoek gaan naar een plek om iets te eten of we eten hier in het hotel. UIteindelijk kiezen we voor het hotel. Dat bleek geen verkeerde keus. Lekker eten hebben ze hier.

Een "stukje" lamsvlees:



Na het eten hebben we nog een klein stukje buiten gewandeld. Om alvast in te komen voor morgen want dan gaan we in de Wicklow mountains lopen. Omdat we na zo'n hele dag best wel moe zijn gaan we voor een vakantie best wel vroeg naar bed. Ik denk zo'n uur of 10. En dan blijkt maar weer dat zo'n leuke kamer niet altijd even leuk is. Het raam kijkt uit op de parkeerplaats en laat dat nou net de plek zijn waar alle rokers samenkomen. Hier en daar een rokertje is niet zo heel erg maar zoals al eerder gezegd is dit hotel het enige "ding" wat hier in de buurt te doe is en vandaag blijkt er een zangert op te treden. Dus veel volk op de been. En daarom ook veel rokers die lekker samenklonteren onder ons raam. Het lijkt wel of de zanger met band (Meerdere personen die een instrument bespelen) of met band (muziek op een tape) recht onder ons aan het spelen is. Onze kamer ligt namelijk direct boven de lounge van het hotel. Op zich kan hij goed zingen hoor en het klinkt echt wel lekker maar wij zijn best moe en dan is het toch wel vervelend. En dan heb ik het nog niet eens over de gillende kinderen die hier door de gang heen rennen.

Zo rond 2:00 's nachts is de muziek voorbij en kunnen we eindelijk rustig in slaap vallen....

Het ANWB koppel gaat naar Glendalough

Vandaag "vroeg" op pad. We gaan namelijk een stukje wandelen bij Glendalough. Of in normaal Nederlands: De vallei van de twee meren. Na het ontbijt vertrekken we. Werner, rechts instappen en links rijden.... Pookje zit ook links. Ik voel me net alsof ik pas mijn rijbewijs heb. Na een klein uurtje rijden zijn we er.

ANWB koppel omdat we dezelfde (kleur) jas hebben...





We zetten de auto op de parkeerplaats bij het zogenaamde "Lower lake" en lopen eerst naar de Monastry of wat er dan van over is. Het is precies zoals ik het verwacht had. Vervallen gebouwen en schots en scheef staande grafzerken. Mooi. Daarna langs het Lower lake gelopen richting het Upper lake.





Nu we bij het Upper lake zijn is de vraag: welke wandeling gaan we doen. We besluiten om de 9 km wandeling te doen die om het Upper lake heen loopt. We doen hem links om. Het eerste deel van de wandeling is veel stijgen over een kleine afstand. Dat is best hard werken. Eenmaal boven de bomen uit hebben we een mooi uitzicht over het lower lake.

Mirjam rust even uit.

Werner ook trouwens

Je ziet rechts een stuk van het pad wat we gelopen hebben.

Het Upper lake bevind zich naast/onder ons en kunnen we niet zien vanaf deze plek. We gaan stug door en stijgen nog verder maar minder snel. Uiteindelijk komen we rond de 550 meter hoogte uit en beginnen we weer langzaam aan de afdaling.



Mirjam zit nog een keer.

Werner ook.

Voor iemand met veel fantasie kan je hier heel mooie dingen zien en die fantasie hebben we nodig want ondertussen is het flink gaan regenen en zien we vooral een witte waas van regen aan ons voorbij trekken. (Ik gebruik hier een beetje dichtelijke vrijheid want zo erg was het nou ook weer niet). Vlak voor het einde komen we dit bord tegen.



Kennelijk voldeden we aan alle eisen want we hebben het overleefd. Uiteindelijk hebben we de hele rit gedaan en zijn om het hele meer gelopen. Tijdsduur circa 4 uur. Afgelegde afstand ongeveer 13 km. En we zijn niet verkeerd gelopen. Dus hoe dat ze aan die 9 km komen bij het informatiebord is ons ook een raadsel.

Het vele lopen is ons niet in de koude kleren gaan zitten. Of eigenlijk wel, met al die regen. Rond een uur of 5 zijn we weer terug bij het hotel waar we moe maar voldaan op het bed neerploffen. Even bijkomen om dan rond 7 weer in de lounge van het hotel plaats te nemen om nog wat lekkers te eten. En dan zit de dag er weer op. We gaan nog de koffers inpakken en kijken hoe we morgen moeten rijden want we gaan verkassen naar Waterford. Hopelijk tot morgen.

Stadswandeling Waterford

Vandaag verhuizen we van Woodenbridge naar Waterford. Het is zo'n 80 km rijden en omdat we rond 10:00 zijn vertrokken zullen we daar vroeg aankomen. Te vroeg. Daarom maar een tussenstop gemaakt in New Ross daar ligt een replica van de Dunbrody.





Dat is of was een boot die vroeger gebruikt werd voor het transport van emigranten naar Amerika. Deze replica is zeewaardig en heeft echt gevaren maar ligt nu hier als museum. We kregen een rondleiding en enkele personen speelden een passagier op het schip. Ze konden het verhaal erg levendig vertellen. Deze plaats, New Ross, blijkt ook bijna de geboorteplaats te zijn van de opa van J.F. Kennedy. Daar wordt dan natuurlijk ook bij stilgestaan. Mirjam schud de man zelf nog een hand.



Nadat we een hapje hebben gegeten rijden we door en zijn binnen een half uur in Waterford. Hier staat een historische tour op het programma onder leiding van een gids. Hij verteld in het kort een deel van de geschiedenis van Waterford. Ook dit wordt weer met veel humor verteld door een apart Iers manneke.





Naderhand nog wat door Waterford geslenterd en om 17:30 naar het hotel gegaan. Het hotel ligt aan de andere kant van de Suir. De rivier die door Waterford heen loopt. Dat is nog 12 minuten rijden. Lopend zou dat nog een half uur zijn. Verder doen we niet zo heel veel meer vandaag. Nog wat eten in het hotel want om nu nog terug te gaan is ook weer zoiets.





We hebben nog wat kilometers in de benen van gisteren en we moeten morgen ver rijden van oost naar west Ierland. Van Waterford naar Glengariff dat is zo'n 140 km over een weg die geen snelweg genoemd mag worden. Geen idee hoe lang we daar over gaan doen. Halverwege zullen we wellicht in Cork stoppen maar dat is voor morgen.

Dat is een stukje rijden

Vandaag staan we redelijk vroeg op tenopzichte van de eerdere dagen. De rede daarvoor is dat we zoals eerder gezegd nogal een stuk moeten rijden. Na het ontbijt met de hotel kat op schoot vertrekken we rond 9:30.



Natuurlijk gaan we dat hele stuk niet in een keer afleggen. Vlak bij Cork ligt de plaats Cobh (Spreek uit als Kof) waar de Titanic de laatste passagiers aan boord liet komen voordat het vertrokken is op zijn eerste en laatste tocht. Er is daar een Titanic museum opgezet om die reden. Omdat we nu halverwege de rit en de dag zijn gaan we hier een kijkje nemen. Na het museumbezoek nemen we nog een broodje bij het "Yellow Door Cafe" voordat we door rijden naar de eindbestemming.

Toegangskaartje voor museum (En de titanic)

3de en laagste klasse cabin waar je met totale vreemde in ligt/zit



Broodje eten.


Op zo'n 40 kilometer voor de eindbestemming komen we op het punt waar we een omweg van 70 km kunnen nemen naar Mizen Head. Het meest zuid westelijke punt van Ierland. Je kan daar met een loopbrug naar de oude vuurtoren vanwaar je een schitterend uitzicht over de atlantische oceaan hebt. Om daar te komen moet je langs de bekende Ierse wegen, waar de max snelheid 80km/u is, waar je geen tegeligger wil tegen komen omdat dan 1 van de twee een stuk achteruit moet rijden omdat je er anders niet langs kan. Mooi dat wij achter een camper aan rijden. Daar gaat iedereen mooi voor opzij.

Om 17:01 komen we aan bij Mizen Head. Is het dicht. Sluitingstijd: 17:00..... Dan maar een foto van de kust genomen.



Telleurgesteld gaan we dan maar onderweg naar het hotel. Voor niets zo ver omgereden. Jammer. Om 18:30 komen we aan bij het hotel waar we na het diner nog een stukje gaan lopen. Eigenlijk is het hier best mooi vanuit het hotel heb je geen idee van het feit dat je nog geen 5 minuten lopen van de oceaan af zit.









Vandaag in totaal ruim 240 kilometer afgelegd. We vertrokken met 17 graden vanuit Waterford, hadden 22 graden in Cobh (Dat was volgens mij de Ierse zomer dus die hebben we in ieder geval meegemaakt), en nu 14 graden in Glengarriff met een opkomende mist. We gaan maar snel naar bed zodat we morgen weer leuke dingen kunnen gaan doen.

Ring of Beara

Vandaag eindelijk goed uitgerust. Toch zeker 9 uur geslapen en dat is voor mij erg lang. Na het ontbijt gaan we de "Ring of Beara" rijden. Dat is een weg die langs de kust om het schiereiland Beara heen loopt. Het beloofd een mooie rit te worden. Hier en daar willen we stoppen om een korte wandeling te maken van max 2 kilometer. Echt veel langere wandelingen zijn er niet staat er op de diverse folders.

Om iets na 10:00 gaan we op pad en vertrekken we richting Adrigole waar we onze eerste wandeling gaan doen. Jammer dat we alleen helemaal geen begin punt kunnen vinden. Overal staan wel bordjes maar die zijn zo klein dat we ze niet kunnen lezen als we er met volle vaart langs razen. (50 km/u op een weg waar je 80 mag). Dan maar over de Healy Pass oversteken naar de noordkant van het schiereiland je zou daar een mooi uitzicht moeten hebben. Dar punt hebben we dan gelukkig wel gevonden.

De noordkant van de Healy Pass

En de zuidkant

Aan de noordkant van het schiereiland stoppen we bij de Derreen Gardens. We hebben wel zin om eens een mooie tuin te bezichtigen.... Mijn god.... We worden echt een ANWB stel....

Maar goed die tuin dus. Wij dachten aan een mooi aangelegde tuin zoals je die veel in bijvoorbeeld Engeland ziet. mooie haagjes, strak aangelegde paadjes maar niets van dat alles. Het was meer een bij elkaar geraapt zooitje dat min of meer willekeurig rondgestroid was. Voor de oplettende kijker echter waren er planten zichtbaar die je niet in Ierland verwacht. Nee, ik weet niet hoe ze allemaal heten maar ik weet wel dat ik ze nog niet eerder gezien had. Ik zie bamboo, palmbomen en meer raar spul. En niets, strakke paadjes. Het waren met mos bekleden oude paadjes doorgroefd met omhoogkomende wortels van huizenhoge bomen. Dit is allemaal tig jaar geleden aangelegd door een geestelijke die planten mee had genomen vanuit het oosten. Ik ben erg jaloers op het gras dat hier gewoon aan de oceaan groeit. Het ziet er beter uit dan bij mij thuis.








Na een uurtje of 2 ronddolen in de tuin zijn we naar Josie's gereden. Dat is een klein restaurantje aan een meer hier dichtbij dat we eerder hebben zien liggen toen we over de Healy Pass reden. De weg daar naartoe is zoals je in Ierland verwacht: zo smal dat de parkeersensors aan alle kanten van de auto continue af gaan. Blij dat we geen tegenligger tegen kwamen. Het vervelende is dat we hier straks weer langs moeten als we terug gaan.

Nadat we gelunched hadden rijden we naar Dulles Island. Dat is het uiteinde van het Beare schiereiland en alleen te bereiken via een kabelbaan. het blijven de hele weg daar naartoe erg smalle wegen en ook tijdens deze rit kunnen we een tweede item van de bucketlist afstrepen. We moesten terwijl de weg weer erg smal was door een kudde schapen heen rijden. Nou ja, kudde, een groepje schapen. Alhoewel, een groepje, het waren er eigenlijk maar twee waarvan er 1 zigzaggend over de weg rende.



Om half vier komen we aan bij de kabelbaan en wat blijkt..... Hij is gesloten voor onderhoud. Hebben wij weer. Gisteren waren we net te laat en hier is het gewoon gesloten. Lekker is dat. Omdat het nu nog een heel eind terug is naar het hotel gaan we maar weer in de auto zitten en rijden we terug. Het landschap blijft indrukwekkend en de wegen erg smal. We hebben geregeld met de zijkant tegen de berm aangezeten als er weer een vrachtwagen langs wilde. Ik dacht dat onderstaande een grap was maar het is dus echt waar.

Eenmaal weer bij het hotel is het 17:50 en gaan we nog even langs de winkeltjes die over 10 minuten gaan sluiten. We lopen nog even rond en besluiten dan maar om naar een van de pubs te gaan om wat te eten en het voetbal te kijken. ZIjn we weer een illusie armer. Om deze avond maar snel te vergeten maar weer vroeg nar bed. Ook omdat we morgen weer gaan verhuizen. Van Glengarriff naar Killarney.

Glengarriff naar Killarney

Vandaag gaan we 60 kilometer afleggen. En nu ik dat achteraf schrijf hebben we daar bijna 7 uur over gedaan. Niet omdat we in de file hebben gestaan of omdat het zo moeizaam ging maar omdat we zoveel hebben gezien. We beginnen de rit met een bewolkte lucht maar naarmate we verder uit de kust gaan, alhoewel die hier nergens ver weg is, wordt het weer beter. Sterker nog ik moet zelfs met mijn zonnebril op gaan rijden tegen het felle zonlicht. Alle Ieren staan ook verbaasd naast de weg te kijken naar wat ze nu weer in de lucht zien....



We passeren hier een daar een verdwaalde "tunnel" en na 30 km rijden komt onze eerste stopplaats "Molls Gap" een passage tussen de bergen door. Mooi uitzicht leuk cafe lekker gegeten. Nadat we net aan ons gebakje zitten wordt er op de parkeerplaats een groep oudevandage losgelaten. Was het meteen gedaan met de rust. Ze krioelen overal langs, denken dat ze alles mogen, kakelen overal dwars door heen en kijken verder nergens naar...

Uizicht vanaf Molls Gap



Oudjes in het wild


Na weer een klein stukje komen we langs "Ladies View", een uitkijkplaats waar Koninging Victoria met haar hofdames ooit is gestopt om van het uitzocht te genieten. Het schijnt dat de dames een zucht van genot slaakten bij het zien van dit uitzicht. Dat moeten wij dus ook maar eens gaan zien. Om in lijn met de verwachting te blijven hebben wij ook maar een zucht laten ontsnappen.



10 km verder zijn we weer gestopt dit keer om naar de "Torc waterfall" te gaan kijken. We moesten wel 200 meter lopen voordat we daar waren maar het was het waard. Weer een zucht momentje.



Als op een na laatste stop komen we bij "Muckross House" waar we toch ook "even" willen kijken. De rondleiding door het huis was erg leuk. De gids kon het leuk vertellen. En dan te bedenken dat de orginele bouw ergens eind 19de eeuw maar 20.000 pond was. Dit huis werd ergens 1911 gekocht door een Amerikaan en kado gedaan aan zijn dochter als huwlijksgeschenk. We hebben het dan over een huis met 18 bedienden en een grond oppervlak van ongeveer 16 hectare aan grond. Het is daar heerlijk toeven.











Nadat we daar lang genoeg hadden gewandeld en een beetje gek werden van dat felle zonlicht, we zijn echt niets meer gewend hier in Ierland, zijn we naar het hotel doorgereden waar we iets voor 17:00 zijn aangekomen. En omdat het hier erg toeristisch is gaan we snel weer op pad wat rondlopen in het dorp om een leuke plek te vinden om te eten en daarna de pub in voor wat Iers entertainment.

Ring of Kerry???

Soms heb je van die dagen dan ben je gewoon even sightseeing moe. Vandaag is zo'n dag. We hebben de afgelopen dagen zoveel gezien en gedaan dat we vandaag gewoon even geen zin hebben. Eigenlijk zouden we de "Ring of Kerry" gaan doen maar dat is weer een rit van ongeveer 180 km en dat gaat hem niet worden. Niet vandaag. We treuzelen al bij het opstaan. Wel hebben we besloten om vanavond een Iers optreden bij te wonen van een show gelijkend op Riverdance. (Je bent in Ierland dus je moet wel). En we moeten daar voor 20:00 aanwezig zijn. Als we weg willen dan moeten we er wel voor zorgen dat we op tijd weer terug zijn en ons buikje hebben volgegeten. Dat laatste is hier geen probleem. In het hotel blijven is ook geen optie dus kiezen we er voor om via een "scenic route", ofwel in goed Nederlands: een omweg, naar het idyllische plaatsje Sneem te rijden.

En een omweg is het geworden. "Scenic" ook trouwens. Omdat de bewegwijzering niet altijd even helder is hebben we een paar keer de afslag gemist en zijn we gewoon op gevoel gaan rijden. We zijn langs plekken gekomen waarvan volgens ons zelfs de Ieren niet eens weten dat ze bestaan. Uiteindelijk toch op de jusite weg uitgekomen en via Ballaghisheen Pass bij Sneem aangekomen.



Het zou best een idyllische plaats kunnen zijn maar het plaatsje is zo klein en er staan momenteel....6 touringcars rond het dorpsplein wat ook nog eens wordt gerenoveerd dat het niet leuk meer is. We hebben even rond gewandeld om te kijken of we nog een moi plekje konden vinden maar zijn al weer snel terug gegaan naar het hotel waar we om 17:00 weer aankwamen. Dan hier maar wat rond lopen, een leuk restaurant uitzoeken en op tijd naar de show.

Nou. De show "Gaelic Roots" is afgelopen. Het was een aardige show. Het ligt er een beetje aan met wat voor verwachting je er naar toe gaat. Denk je een Riverdance mee te maken dan valt het vies tegen. Denk je een beetje leuke dansjes te zien en goede muziek dan zit je hier gebeiteld. Moet je alleen niet de pech hebben dat je tussen een buslading amerikanen komt te zitten waarvan er minstens 1 zich niet goed gewassen heeft....

Na afloop nog even gekeken hoe we morgen moeten rijden en wat er allemaal te zien is onderweg want we gaan weer verkassen.

Van Killarney naar Kinvara

Het licht sijpelt al door de gordijnen als we 's morgens gewekt worden door de regen die zachtjes tegen het raam aan tikt. De wind waait door de bomen en ondanks dat het al 8:00 is geweest is het niet zo licht als we verwacht hadden. Terwijl ik de gordijnen verder openschuif zie ik dat de donkere wolken zich samenpakken boven Killarney. Het lijkt wel alsof het weer ook triest is om ons te zien vertrekken.

Na een stevig ontbijt met Lembas en Mirre verzamelen we onze spullen en bepakken we ons lastdier. De reis kan beginnen. Het afscheid valt ons zwaar maar wetende wat we in het verschiet hebben zetten we ons vol goede moed in beweging.

Het eerste deel van de reis brengt ons langs verscheidene dorpjes waar door het slechte weer weinig te beleven valt. Na de eerste honderd kilometer te hebben afgelegd komen we in de stad van de 5 regelige rijmpjes (Limerick) en omdat we wel houden van een beetje cultuur besluiten we om hier voor de middag ons kamp op te slaan.

Als eerste brengen we een bezoek aan de plaatselijke kunst en curiosa verzamelaar, The Hunt Museum. Ze sprijden dar wel leuke dingen ten toon maar ik had meer kunst verwacht in plaats van, heel oneerbiedig, oude zooi. Je kent dat wel: kannetjes, lepes, sieraden en spelden van 2000 BC.



Daarna op bezoek bij de plaatselijke adel, St. John Castle. Omdat het hele bouwwerk er niet erg gastvrij uit zag hebben we besloten om hem maar niet met een bezoek te vereeren. We besluiten om om de wild stromende slotgracht, River Shannon, heen te lopen en ons weer onder het gepeupel te begeven om zoek naar een etablissement om onszelf en vooral onze innerlijke mens te bevredigen met een stukje goed voedsel.



De plaatselijke uitbater: Hooks & Ladders triggert onze nieuwsgierigheid en we besluiten daar naar binnen te gaan. Kennelijk een juiste keus want we zijn niet de enige die zich hier willen laven aan de verrukelijke spijzen.

Krab salade


Kip Quesadillas

Nadat we ons tegoed hebben gedaan aan al het heerlijks wat men hier te bieden had hebben we onze reis weer voortgezet richting het noorden. We volgen een veelgebruikt pad dat ons snel naar onze bestemming brengt waar de herbergier ons al staat op te wachten. Om 16:30 zit de reis er op en kunnen we onze bagage afgooien en onze voeten laten rusten. We hebbben de slaapplaats voor de komende nachten weer bereikt en weten dat we vannacht in ieder geval niet onder de sterren moeten bivakkeren.

Dunguaire Castle

We nuttigen de spijzen die ons worden aangeboden en om dat alles goed te verwerken lopen we nog een klein rondje. We wippen even langs bij de landheer maar zien dat hij niet thuis is dus lopen we verder en genieten we van het uitzicht en de ondergaande zon. Uiteindelijk kruipen we vroeg onder de wol want morgen gaan we varen.

Je moet wat om een saaie dag een beetje leuk te beschrijven....

Cliffs of Moher en The Burren

Vandaag begint de dag zonnig maar tegen de tijd dat we klaar zijn met het ontbijt is de lucht al weer bezaaid met wolken. Het is maar goed dat we niet te veel gegeten hebben want we gaan vandaag een boottocht maken naar/langs de Cliffs of Moher. Dat schijnt een mooi gezicht te zijn. De boot vertrekt om 12:00 en het is 1 uur rijden. We vertrekken daarom ruim op tijd. We kennen de Ierse wegen en onze eigen navigation skillz. We komen een half uur van te voren aan. Dat hebben we mooi getimed. Nog even het ticket ophalen en we kunnen bijna meteen aan boord.







Grot van Harry Potter film





Terwijl we de haven uitvaren zien we twee dolfijn vlak bij de boot opduiken. Dat is al 1 plus punt voor vandaag. Omdat het weer rustig is, is de zee ook rustig en varen we lekker soepel naar de Cliffs of Moher. er zouden hier ook Papegaaiduikers moeten zitten maar ze zijn erg slecht te zien terwijl ze op de zee ronddobberen. Ze zijn namelijk nogal zwart en niet zo groot dus zie je ze nu eenmaal niet zo goed. De kliffen zijn imposant. Een stukje van Harry Potter en de halfbloed prins(?) is hier opgenomen. (Dat hij met Dumbledore op een rots in zee voor een grot staat). Een nadeel van de rustige zee is dat het water maar wat om de kliffen heen kabbelt terwijl je graag ziet dat het hoog opspat als er weer een golf zich stuk loopt op de kliffen. Maar dan hadden we niet zo rustig kunnen varen.... Ieder nadeel heeft z'n voordeel.

Eenmaal terug van de boottocht gaan we op zoek naar "The Burren Smokehouse" waar ze zalm en andere dingen roken. Ik vermoed dat het interessant gaat zijn maar dat valt erg tegen. Je kan er een film van 7 minuten zien die uitlegt hoe er gerookt wordt. Zo'n 100 meter naast de rokerij zit een pub waar ze hun eigen gerookte producten gebruiken in de gerechten. Omdat het toch lunchtijd is hebben we daar maar gebruik van gemaakt en het moet gezegd worden: Het was heerlijk. Ze verschepen hun producten wereldwijd dus de volgende keer dat we iets met gerookte zalm willen doen ga ik dat hier bestellen.









Na de lunch zijn we doorgereden naar The Burren. een natuurgebied hier in de buurt waar apart gevormde bergen liggen. We doen daar een wandeling van 2,5 uur en omdat het weer ongekend goed is, voor Ierlandse begrippen, is de wandeling ook zeer geslaagd. Mooi uitzichten, ruwe natuur, wat wil je nog meer.









Om ongeveer 18:30 zijn we weer bij ons hptel waar we ons even verkleden en dan in de hotel pub gaan eten. Mocht je hier (Merriman hotel te Kinvara) ooit komen, de Kip Cajun burger is heerlijk. hebben we in Nederland de Apple Thief als drankje hier noemen ze dat de Orchard Thief en het komt in blikken van een halve liter...



Uiteindelijk liggen we om 22:00 in bed want morgen hebben we weer eens een verhuizing. Van Kinvara naar Westport. Een reis van circa 180 Km. ligt er eenbeetje aan hoe we gaan rijden. rechtstreeks is korter maar minder mooi. Omrijden kan veel langer maar ook veel mooier zijn. We laten het van het weer afhangen.

Kinvara naar Westport

Een verhuisdag. Meestal gaan we dan veel dingen zien omdat rechtstreeks rijden te kort duurt en we dan toch niet op de hotelkamer kunnen en er op deplaats van bestemming niet veel te zien of doen is. Maar dat ligt een beetje aan wie je het vraagt. Winkels kijken vindt de een nu eenmaal wel interessant en de ander niet. Rechtstreeks is, zoals ik gisteren al zei, de rit circa 180 km. Dat komt neer op iets minder dan 3 uur. (Ruim genomen) Wij zijn zoals op het keertje te zien is niet rechtstreeks gegaan.

Waar in Ierland we zitten


Wat is de route van vandaag:


Via Galway, waar we eigenlijk hadden willen stoppen maar waar we veel te vroeg waren om te stoppen. Namelijk al binnen een half uur. Zijn we eerst naar het midden van county Galway gereden. Het is ook hier weer bijzonder mooi. Zoals eigenlijk heel Ierland. Veel heuvels/bergen en veel groen. Maar hier nog niet echt bijzonder te noemen. dan nemen we de afslag naar Roundstone want daar schijnt in het plaatselijke klooster veel handwerk te worden verricht. Nou dat valt erg tegen. We zullen, zoals al vaker tijdens deze vakantie, wel net op het verkeerde tijdstip zijn aangekomen. Het landschap is hier al wel wat ruiger dan in het binnenland.



We nemen hier nog wat te drinken en genieten van het uitzicht voordat we verder rijden richting Clifden. Ondertussen wordt het landschap ruiger en wil ik eigenlijk ergens stoppen om foto's te maken. We slaan daarom ergens willekeurig af op zoek naar een plaats om te parkeren. We komen uit bij een rokerij, een andere dan de vorige keer, die, hoe kan het ook anders net gesloten is. Het is de hele dag open van 9:00 tot 17:00 maar gesloten tussen 13:00 en 14:00 en het is net 13:10..... Daar kwamen we alleen niet voor. We zijn hier voor het uitzicht.

Ballyconneely.

Wat ik eigenlijk wilde fotograferen lukt hier niet dus probeer ik het maar in het kort uit te leggen: Of je nou een rotstuin wil of niet het is hier verplicht. Niet omdat het moet maar omdat het niet anders kan. Je ziet hier ook niet echt een boerenbedrijf omdat je hier niets behoorlijk kan planten en oogsten. De grond is een en al rots en oneven terrein.

We rijden weer verder richting Clifden en zien een heel andere kant van Ierland namelijk strand. Dat zijn we niet gewend dus stoppen we nog maar een keer en leggen dit op de gevoelige plaat vast.







En door. In Clifden stoppen we even voor de lunch en gaan dan weer door het is ondertussen al 14:30 geweest en we willen ook weer niet zo heel laat aankomen in Westport. Onderweg lopen de schapen weer over en langs de weg en omdat Mirjam al die kleine Shauns zo schattig vindt wil ze proberen om er een te vangen....

Schaapje vangen.

Erg grappig om naar te kijken maar voor het leukste effect had je er gewoon bij moeten zijn. Onderweg komen we vlak bij Westport nog een mooie waterval tegen. Die moet natuurlijk ook op de foto.



Dan uiteindelijk rond 17:00 zijn we in Westport aanbeland. Ook een leuk dorp. we droppen onze spullen in de kamer, rusten even uit en gaan op pad op zoek naar een restaurant. Dat vinden we in "Cians on Bridge Street". Erg lekker gegeten en zeer vriendelijke bediening. Dit keer geen foto's van het eten. Ik heb ze wel maar ik wil jullie niet te jaloers maken dus ik laat ze niet zien.

Wat we morgen gaan doen weet ik nog niet dat zien we dan wel.

Achill Island

Vandaag. Tja. We hebben eigenlijk geen idee wat we moeten doen. We vinden dat we alles al wel gedaan en gezien hebben in Ierland. Toch maar een korte wandeling uitgezocht op Achill Island.

Waar in Ierland we zitten


Wat is de route van vandaag:


Het is een route van 4 km waar je ongeveer een uur over loopt. Na het ontbijt vertrekken we en we zijn rond 12:00 op het begin punt van de route en beginnen we maar met lopen. Er staat een stevig windje en het is bewolkt

Bloemetjes


Nog meer bloemetjes


Terwijl we lopen verdwijnen de wolken langzaam maar zeker en lijkt de wind wat te gaan liggen. Het begint zelfs wat warm aan te voelen (Het blijkt een zinderende 17 graden te zijn...). De route brengt ons buiten het dorp (Dooagh) waar de route begon en al snel lopen we tussen de turf velden. Ik vind het persoonlijk nogal verbazend dat ze hier nog zoveel met turf doen. Je ziet echt overal turf velden waar nog zichtbaar turf wordt gestoken. Ook nu zijn er mannen in de weer met de turf.

Turfsteker


Na de wandeltocht waar we 1 uur en 4 minuten over hebben gedaan vertrekken we maar weer want in deze plaats is verder niets te beleven. Aan de andere kant van het eiland schijnt een mooi strand te zijn dus gaan we daar maar eens kijken en wellicht hebben ze daar ook een restaurant dat zou ondertussen ook wel lekker zijn. we steken dus over naar Dugort aan de noordkant van Achill Island. Dit gaat echter niet zonder slag of stoot. Hier gebeurd namelijk precies waar ik, om een of andere duistere rede, al op gehoopt had. Schapen over de weg en niet zomaar 1 of 2 maar een hele kudde. Dit is precies wat ik bij Ierland voor ogen heb. Net zoals zij denken dat wij allemaal op klompen lopen en tulpen eten....

Schapen over de weg


Ze hebben daar inderdaad een restaurant en een mooi strand. Er loopt op dat strand nog een gezin met twee kinderen en een hond. Terwijl dat gezin langs ons loopt blijft de hond bij ons achter. Wij doen niets maar als de kinderen van het gezin de hond roepen komt hij niet en blijft hij lekker bij ons. Het gezin loopt verder terwijl de hond blijft. Ze weten ook dat ze zo weer terug komen want het strand houd verder op en je kan nergens heen dan weer terug. We spelen dus nog maar even met de hond tot we er genoeg van hebben.



Jake the dog




Op zo'n strand raak je ook weer vlug uitgekeken dus besluiten we om wild atlantoc drive te volgen die begint bij Gob An Choire in het oosten van dit eiland en volgt dan de weg helemaal langs de kust aan de zuidkant tot aan Dooega. We zijn blij dat we dit gedaan hebben. Ook hier is het weer erg mooi. Ik weet het ik val in herhaling. Ik kan er niets aan doen het is gewoon waar. Over de 8 km doen we ongeveer een half uur. Niet omdat het zo druk is maar omdat ik iedere keer wil stoppen om foto's te maken. Je hebt daar verder niets aan want de grootsheid van het geheel kan je nu eenmaal niet vastleggen maar ik wil het toch proberen.













Kijk Annelou, we hebben Shaun gevonden.

Nu hebben we toch echt wel bijna het hele eiland gehad en gaan we maar weer terug naar het hotel. Als we daar aankomen is het al weer ruim 17:00 geweest. We verfrissenons even en gaan naar de pub waar we gisteren te laat waren. Dat zal ons nu niet weer gebeuren en we zitten om 18:00 al binnen aan een drankje.



Om 18:30 gaan we dat consumeren wat we de hele dag al hebben zien rondlopen. Allebei vinden we dat we eigenlijk nog nergens slecht gegeten hebben. Ok, bij dat allereerste tentje op de allereerste dag maar we moesten beide naar het toilet en we hadden honger dus als de Subway dan het enige is wat je tegenkomt...

Vandaag weer vroeg naar bed want morgen mogen we weer verhuizen. Voor de op een na laatste keer. We gaan van Westport naar Roscommon dat ligt ergens in het midden van het land.

Van Westport naar Roscommon

Weer zo'n dag waar niet veel over valt te vertellen. De reis verliep voorspoedig. Omdat de afstand niet zo heel groot is en het allemaal lekker opschiet op de weg kunnen we snel op de plek van bestemming zijn. Maar wat dan? Daarom besluiten we om lang Strokestown Park House te gaan. Op de site beweren ze een mooie tuin te hebben, een van de beste tentoonstellingen over de grote hongersnood en een landhuis dat je met gids mag bezichtigen en als ANWB stel moet je daar gewoon naar toe. Daar kan je gewwon niet omheen. Dus wij daar naar toe gekacheld.

Als we aan komen rijden zien we al dat het landhuis niet in zo'n goede staat is als we verwacht hadden. Het miepie dat de rondleiding doet kan het weliswaar leuk vertellen maar het blijft een feit dat het hele landhuis stevig in verval is. Het houtwerk, ramen en deuren, zijn bijna over al kaal aan het worden en aan het wegrotten, pleisterwerk komt van de muur door vochtschade behang laat op vele plaatsen los. Erg jammer. Alles is dan wel authentiek en zoals het is achtergelaten maar toch verwacht je iets meer grandeur als je een statig landhuis bezoekt. Het blijkt dat het pas sinds anderhalf jaar bij het Irish Heritage hoort en ze hopen hier allemaal dat ze binnenkort met ene flinke bak geld over de brug komen om de boel te restaureren want dat is toch wel nodig.

Ik weet niet of je het kan zien maar kijk naar de kringen op tafel of de
verkleuringen op het behang. Dit was de beste kamer van het huis.


Ook de zogenaamde "Walled Garden" heeft zichtbaar zijn beste tijd gehad net als de boswandeling waarvan ze zeggen dat het pad nog maar pas volledig is opgeknapt. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat het eenbeetje druilerig weer is. Het regent wel niet maar het is wel bewolkt. Er hangt zeg maar een grauwe sluier in de lucht en dat maakt het er in een toch al donker bos niet vrolijker op.

Dit was het grappigste van de Walled Garden.

Wellicht dan maar een kijkje nemen in de keuken. We kunnen nu achteraf zeggen dat dit toch wel de plek is waar we het slechtste eten op hebben van onze hele vakantie (Tot nu toe. We hebben nog 3 dagen te gaan). We hebben "Creamy Vegetable Soup" op. Het had net zo goed "Onbestemd Smakeloos Vloeibaar Prutje" kunnen heten. Het sloeg helemaal nergens op. Gelukkig had ik voor mezelf nog een klein busje pringles gekocht zodat ik de maaltijd nog een beetje positief kon afsluiten. Mirjam had een kitkat gekocht dus dat kwam ook wel goed.

We zijn daarna snel vertrokken en naar het hotel gereden waar we om 15:45 aankwamen. Vooralsnog het mooiste hotel tot nu toe. En er volgt er nog maar 1, in het centrum van Dublin, dus ik denk niet dat het die plaats kwijt raakt.

Nadat we onze spullen in de zeer ruime kamer hebben geplaatst lopen we naar het centrum van Roscommon. Dat wat we op Tripadvisor vonden over deze plaats snappen we niet. Mensen zijn lovend over dit dorp maar wij zien daar niets van. Het enige interessante wat we vinden in een italiaans restaurant ganaamd "Momas". Dit restaurant alleen is al eenbezoek aan dit dorp waard. Na ruim anderhalve week aan biefstuk en lamsvlees (een beetje overdrijven mag toch wel?) is deze italiaan een waar welkom. De caprese is heerlijk en dat komt vooral door de verse buffel mozzarella uit Napels. De verse zelfgemaakte ravioli met taleggio kaassaus, onovertroffen. De vegetarische lasagne die Mirjam op heeft was ook groots. En dan het toetje.... och och och. Heerlijke panna cotta met aardbeiensaus eentoefje slagroom en chocolade. Het is dat we morgen weer door moeten maar anders wist ik wel waar ik morgen weer ging eten.

Morgen moeten we de auto inleveren voordat we naar dublin gaan en dus vanavond alle spullen verzamelen en over de verschillende koffers/tassen verdelen zodat het vervoer naar Dublin morgen lekker soepel verloopt zonder dat we over verkeerd geladen koffers gaan struikelen.

Niet zo veel foto's vandaag daarom maar een grappig plaatje als afsluiter.

Van Roscommon naar Dublin

Het wordt een beetje saai voor jullie als lezers. De verhuizing stelde niet veel voor. Het regende veel.we konden goed doorrijden en waren om 11:30 bij het hotel. In het hart van Dublin. Waar ik dus zelf naar toe gereden ben. Met een Ierse auto aan de "verkeerde" kant van de weg. Dat auto rijden gaat me steeds beter af. Ik begin zelfs al te mopperen op andere weggebruikers dat ze niet doorrijden. Dan moet ik wel goed in mijn vel zitten als bestuurder.

Gelukkig mochten we meteen naar onze kamer zodat we daar de koffers achter konden laten en we de auto weer uit de parkeergarage kunnen halen en naar het vliegveld brengen. Of zullen we eerst langs de Guiness brouwerij gaan. We hebben nu toch de auto nog en die moet pas morgen terug zijn dus dat kan nog wel even. Dus hup met de auto weer dwars door Dublin, ik begin er zin in te krijgen, naar de brouwerij. Het is er echter zo druk dat de parkeerplaats helemaal vol staat en we de auto niet kwijt kunnen. Dan maar de auto wegbrengen naar het vliegveld. Daar zijn we ook weer ruim een uur mee kwijt. Eerst daar naar toe en dan met de bus weer terug naar het centrum van Dublin.

Omdat we toch niets bij hebben kunnen we meteen door met door de stad heen slenteren en daar maken we dan maar gebruik van. Mirjam laat me veel zien van wat ze nog weet van haar periode hier. We komen langs de volgende bezienswaardigheden: Penneys, Dunnes Stores, Jervis Shopping Center en meer. (Dit kan ik makkelijk zeggen want ze leest dit toch niet....). Daarna gaan we door naar haar favoriete pub: Porterhouse central. Ik snap wel waarom dat haar favoriet is. Het is er erg gezellig en het eten is er goed.

Mirjam bij Porterhouse Central.


Onderweg terug naar het hotel neemt ze me nog mee naar een andere pub de: Oliver St. John Gogarty waar iedere avond artiesten ptreden. Ook nu is dat het geval. het moet gezegd worden. Het klinkt best goed.

De Artiesten op de gevoelige plaat.

En als bewegend beeld:

Zo rond 23:00 krijgen we er genoeg van en gaan we maar eens terug naar het hotel en naar bed. Morgen moeten we namelijk al weer "vroeg" op pad want we hebben alvast online kaartjes gekocht voor de Guiness Brouwerij. We moeten daar om 10:45 zijn en het is toch ongeveer 30 minuten wandelen.

Dublin

Zoals al vermeld bij gisteren beginnen w ede ochtend met een "Experience" bij de Guinness brouwerij. Het is informatief maar echt veel vertellen ze niet en je ziet nog minder van het proces. De informatie is oppervlakkig maar leuk gebracht in een sfeervolle omgeving. Zelfs het bierproeven wordt als een hele beleving gepresenteerd. het bvier zelf smaakt dan wel helemaal nergens naar maar de beleving was leuk. Boven in de "Gravity Bar" heb je wel een heel mooi uitzicht over Dublin.

Tijdens de experience


Bij de poort


Even een colaatje doen. Om de smaak van de Guinness weg te spoelen ;-)

Die Guinness proeven we hier.


Genietend van het uitzicht vanuit de Gravity Bar


Na deze experience zijn we een klein stukje met de bus richting centrum gegaan om nog wat kadootjes te scoren voor de kinders en om wat rond te wandelen door de diverse parken.

Wandelend door een van de parken


Rond een uur of 2 gaan we wat eten bij een Avoca winkel. Daar hebben we goede ervaringen mee. En dat valt weer niet tegen. Heerlijke Krab salade van krab uit de Dingle regio en beef Curry van Iers rund. We hebben het buikje weer goed vol gegeten. Moet me alleen wel iets van het hart. Niet om sommige mensen te beledigen of daar slecht over te spreken maar ik persoonlijk voelde me er niet gemakkelijk bij. De ober was duidelijk, hoe zeg je dat netjes, van de mannenliefde. Bij sommige zie je dat gewoon aan de houding, het gedrag en de kleding. En het feit dat hij een man zoent is overigens ook een goede aanwijzing. Als hij dan bij het opnemen van de bestelling achter me komt staan en zijn hand op mijn schouder legt.... Nee, dat doet het hem niet bij mij.

Beef curry


Krab salade


We hebben het weer vandaag weer mee dus we genieten er goed van. Zo rond 18:00 zijn we weer in het hotel en hebben alles bij elkaar toch al gauw een uur of 7 gewandeld. We nemen het er dus nog even van voordat we weer op pad gaan om wat avondeten te scoren.

We besluiten om terug te gaan naar de Oliver St. John Gogarty pub want daar schijn je ook te kunnen eten met muziek. We hebben er alleen geen rekening mee gehouden dat het vrijdagavond is en het is nu beredruk bij alle pubs. Aan de ene kant wel gezellig maar als je een tafeltje wil scoren moet je van goede huize komen.Gelukkig komen we dat maar dan wel helemaal bovenin de pub op de verdieping waar nu net geen muziek is. Of je moet de muziek die van beneden doorklinkt naar boven toe meetellen. Het komt vast door de drukte maar de service is duidelijk iets minder dan dat we gewend zijn. We kunnen er niet de vinger op leggen waar het hem in zit maar het voelt minder. De smaak van het eten is er niet minder om.

Nadat we alles naar binnen hebben gewerkt gaan we een verdieping naar beneden waar de live muziek te vinde is. Natuurlijk een andere "band" dan gisteren maar zeker zo leuk en goed om naar te luisteren. Om 23:00u is het genoeg geweest en zetten we er een punt achter. Niet alleen achter deze avond maar ook achter deze vakantie. Het is mooi geweest. Morgenochtend om 7:30 nemen we de bus naar het vliegveld en als alles goed gaat zijn we dan om 14:30 ongeveer weer thuis. Ook lekker. mocht er nog iets voorvallen wat vermeldingswaadig is dan zal je dat hier vanzelf vinden en anders tot de volgende keer.