Onze "zomervakantie" naar Zwitserland en Italie

We verheugen ons al een hele tijd op de eerste week van onze vakantie. Lekker wandelen in de zwitserse alpen. Ja, we worden kennelijk oud want dat is nou net een activiteit die oude mensen doen. Ik zeg het zelf maar anders zegt onze zoon het wel.

Jammer alleen dat het weer niet zo geweldig schijnt te worden. Op woensdag verwachten ze 6 graden en ... sneeuw! We zien het wel. We zijn overal op voorbereid. Hopen we.

De tweede week zitten we in Italie, Toscane en om heel precies te zijn Hotel Village Norcenni Girasole te Valdarno in een hele luxe stacaravan. Daar verwachten ze dan weer een graad of 26 met strak blauwe luchten. Dat klinkt op dit moment wel heel aantrekkelijk.

We gaan het allemaal wel meemaken. Eerst maar er zien te komen. We vertrekken vandaag volgens de planning om 07:00 richting Zwitserland.



Het is lekker rustig op de weg en we kunnen goed doorrijden. We stoppen om 08:00 bij de laatste BP voor de duitse grens nabij Venlo. Nog even op kosten van de baas tanken. We blijven wel echte hollanders per slot van rekening. Daarna knallen we door en stoppen we voor de eerste pauze bij Niederzissen voor een lekker bakje koffie van de Starbucks.



Daarna weer door want we zijn er nog lang niet. En het duitse wegennet werkt ook niet erg mee. Wegen die afgesloten zijn, omleidingen hier, omleidingen daar. Bij de start van de rit, zie eerste foto, zie je de originele aankomsttijd: 15:17. Dat gaan we lang niet halen. Om 13:00 de volgende stop bij Pforzheim voor een korte sanitaire stop. Dat moet af en toe ook eens gebeuren. Dan nog even de beentjes strekken.



We nemen hier en daar nog wat opstoppingen mee om de tijd door te brengen. Het is wel Duitsland: Ze hebben hier nog snelwegen waar je onbeperkt hard mag rijden. Dat klinkt erg aantrekkelijk. Zal ik eens..... (Thijmen, je mag de volgende regels niet lezen ;-).

Langzaam maar zeker trap ik het gaspedaal steeds verder in. Het geluid van de auto gaat langzaam over van een zacht pruttelen naar een wild VROOOOOOEEeeeeeem en zo rond de 175 a 180 km/u hoorde je de SLUUUUrrrpp er steeds harder bovenuit komen en zag je de benzinemeter zichtbaar zakken. Na een paar minuten maar weer gestopt met zo hard rijden. Het is al weer tijd voor de derde stop om 16:00 bij Hörbranz in Oostenrijk.



De brandstof is hier relatief goedkoop, 1,29 per liter, dus maar meteen even de tank volgegooid en weer door want we zijn er "bijna". We rijden nog even door Lichtenstein maar daar merk je verder niets van en dan nog 23 Km voor de finish net na het plaatsje Flims komen we in de file terecht. Dat hadden we nog niet eerder meegemaakt.:-( Dit keer echter blijkt het om een ongeluk te gaan. Maar waar dan? We staan vooral een hele tijd stil en er komen maar geen tegenliggers aan. Langzaam maar zeker begint er een beetje beweging in te komen. We krijgen af en toe een tegenligger te zien. Dan na een kilometer met een slakkegang vooruit te gaan zien we de oorzaak. Midden op de weg staat een halve witte Tesla zonder linker achterwiel, het linker voorwiel hangt er ook maar wat bij en de hele linkerkant lijkt wel een grote kreukelzone. 20 meter verder staat het missende achterwiel tegen een hek aan geparkeerd en nog eens 20 meter verder staat een donkrblauwe Kia(?) waarvan heel de voorkant aan gort ligt. Hier is duidelijk iets niet goed gegaan. De politie is druk bezig met een (rem)sporen onderzoek. We kunnen daar maar montjesmaat langs rijden. Die Tesla staat nu eenmaal letterlijk midden op de weg en het is hier niet echt heel breed. Nee geen foto's. Dat doen wij niet.(Helaas).

Als we daar voorbij zijn is het nog maar een klein stukje en komen we precies om 18:00 aan bij het hotel. We kunnen meteen aanschuiven voor het avondeten. Inchecken doen we niet aan. Dat is makkelijk.





Na het eten zijn we maar eens naar onze kamer gaan kijken en hebben we alle spullen versjouwd van de auto naar de kamer. Omdat het nog wel erg vroeg is en we de hele dag in de auto hebben gezeten zijn we nog een klein stukje gaan wandelen richting het dorp. Daar is niet heel veel te zien maar dat wisten we al. Weer terug in het hotel hebben we de laptop gepakt en zijn we in het restaurant gaan zitten om met de rest (2 personen van de 8 die er tijdens het diner zaten) te socializen en om dit verslag te schrijven. Om 21:15 is ineens iedereen naar bed toe en zitten we hier met z'n tweeën. Snel dit verslag af typen en dan ook maar naar onze eigen kamer. Want wat moet je anders hier alleen doen. Nee, we gaan niet op zoek naar de wijnkelder of de keuken om te zien wat we daar kunnen uitspoken en we gooien ook geen brood in de soeppan..... Ik heb dat wel eens eerder meegemaakt.

Tot morgen dan maar weer. Het zal hier dan een stuk drukker zijn want 's avonds komt hier een buslading verse wandelaars aan (34 personen) zodat vanaf maandag de wandelweek kan beginnen.

Dag 2 The Fog....

Tja, wat kan ik er van zeggen. Erg slecht geslapen. Dan weer te warm dan weer te koud. We hebben ook beide last gehad van iemand die probeerde het hele alpenbos achter het hotel om te zagen. Uiteindelijk om 06:16 wakker in mijn bed. Kijk ik naar buiten en dan zie ik laag hangende bewolking ook wel mist genoemd. Dat gaat wat worden als we gaan wandelen. Zien we nog niets.



Eerst maar eens zien wat deze ochtend brengt. We beginnen om 07:40 met een douche waarvan het putje niet goed door loopt en het douchegordijn dat de hele tijd aan je wil plakken als een kind met verlatingsangst. Toen we uiteindelijk om 08:30 de ontbijtruimte binnen kwamen vonden we dat we nogal laat waren maar we bleken pas de 3de en 4de persoon te zijn. De rest was nog bezg met wakker worden. Maar die lagen al om 21:00 in bed. Wat doen die dan allemaal? Nee, antwoord maar niet.

Na het ontbijt informatie ingewonnen over welke tocht we het beste kunnen doen om er een beetje in te komen. Het wordt de panorama route richting Briegels en van daaruit weer terug over de alpenweide route.

We beginnen de tocht om 10:08. Het is niet warm. Ik kan zelfs zeggen dat het een aangenaam koude wandeldag is. Daar vergis ik me snel in want het begin van de route loopt over een vals plat omhoog. Al snel loopt het zweet met straaltjes over mijn rug. De wolken hangen ook nog steeds laag dus heel veel vergezichten zijn er niet dus kijken we maar naar wat moois dichterbij.



Aan de overkant van het dal horen we vooral eerst en zien we later ook, een mooie waterval. Jammer dat hij zo ver weg is. Misschien dat we daar een andere dag nog naar toe kunnen gaan. Donderdag bijvoorbeeld want dan is het een rustdag voor de wandelclub.



Terwijl we hier wandelen merken we beide op dat het niet echt heel rustig is hier. Overal hoor je de koebellen klinken. Zelfs nu ik hier voor het hotel dit verslag zit te schrijven hoor je niets anders dan krekels, hier en daar een vogel en koebellen. Daarom ook maar een foto geplaatst van een van de vele nieuwsgierige koeien die we langs de route tegenkwamen.



Al weer op de terugweg ergens rond 12:30 beginnen we honger te krijgen en gaan we op zoek naar een plekje om te zitten. Eerst wilden we bij het stuwmeer gaan zitten maar dat viel een beetje tegen. Ik weet niet wat daar gestuwd moet worden maar water is het niet. Het hele ding stond bijna leeg. Daarom maar doorgelopen. Ergens halverwege in een van de alpenweide vinden we een mooie marmeren tafel met bankjes en zijn daar gaan zitten. Hoe rustig, op de koebellen op de achtergrond na, kan je het hebben.



Als bewijs voor Thijmen, we gebruiken hem echt:



Probeer je eens romantisch te doen en wil je in een houten balk iets leuks krassen met je nieuwe overlevingsmes krijg je dit er bij. Wat een prutser. Twee keer in mijn duim gesneden. Net zo'n klein kind. Je moet hem ook niets scherps geven...



Gisterenavond zaten ze te vertellen dat er gisteren voor de bus ineens een groot hert op de weg stond. Niets aan de hand de bus stond op tijd stil en de auto's die van de andere kant kwamen zagen het hert ook op tijd. Het hert is weer gewoon weggegaan. Ik ben echter bang dat het niet helemaal goed is afgelopen met het hert want ik zie dit op de weg liggen:



We lopen nog wat door en na 3 en een half uur zijn we weer terug bij het hotel. (Inclusief rustpauzes om van het toch wel mooie uitzicht te genieten). We hebben in totaal 11 kilometer gewandeld en een hoogteverschil van 300 meter overwonnen. Dat zegt de wandel app. Volgens de kaart was het maar een kleine 200 meter.

Het is nu net 15:00 en buiten begint het toch al wat frisser te worden en we hebben de zon nog niet gezien. Daarom maar weer naar binnen en kijken wat we gaan doen. In ieder geval wachten tot de 34 verse wandelaars arriveren.



Na het diner wat we hier beter gewoon het avondeten kunnen noemen hebben we nog fijn zitten kletsen met de andere personen aan onze tafel. Buiten voltrok zich echter een klein wonder waar we niet meer op gerekend hadden. De zon brak door. Werd het toch nog een mooie avond. Terwijl om 20:45 de bus aankwam met het nieuwe volk heb ik nog een foto kunnen maken van de bergen waar de zon nog mooi op schijnt.



Nog even over die lading nieuwe wandelaars.... Ik mag het eigenlijk niet zeggen maar de gemiddelde leeftijd was al niet laag maar die is nu nog even met de overtreffende trap de hoogte in geschoten. Ik denk dat wij vanaf woensdag de jongste zijn. Er is nu nog een stelletje dat tot woensdag blijft omdat zijn ouders hier op vakantie zijn. (Komen ook uit die bus). Heeft de Fysio van Mirjam toch gelijk gekregen, Een hotel vol met oude vellen en wij zitten er tussen in. De oudste is, als ik het goed gehoord heb, 88 jaar. Hadden die niet in de senioren week mee moeten doen? Dat was vorige week. Of is dat niet aardig van mij om te zeggen? Ik hoop natuurlijk ook die leeftijd te halen en als ik dit dan nog kan doen, daar kan ik alleen maar van dromen. Maar toch. Als je al last van astma hebt is het hier momenteel niet fijn vertoeven met die stoffige sfeer die er ineens hangt ;-)

Dag 3 De Panix wandeling

Vandaag moeten we om 10:00 bepakt en bezakt klaar staan want dan krijgen we een korte instructie over wat de dag van vandaag ons brengt en daarna snel allemaal de bus in om naar de eerste wandeling gebracht te worden. Dat is geen probleem want ik ben zo'n beetje ieder uur wel wakker en ga uiteindelijk om 06:15 maar weer mijn bed uit. Ondertussen ook nog eens last van mijn rug gekregen. Ik denk door het bed. Het enige probleem wat ik nu heb, terwijl ik op het ontbijt zit te wachten, is of ik mijn 70-300 zoomlens op de camera moet zetten of mijn gewone 18-55 kit lens. Lastige beslissingen.

Wat is nou mijn probleem met de oudere medemens die hier in grote getalen vertoeft? Ik heb er de afgelopen nacht over kunnen nadenken want slapen ging toch niet. Eigenlijk heel simpel. Je zoekt op vakantie naar personen waar je je ervaringen mee kan delen en die in een zelfde levensfase zitten zodat je daar toch een band mee hebt. Als je dan weet dat het programma van het hotel aangeeft dat vorige week de senioren week was dan verwacht je niet nu ook zoveel grijze duiven aan te treffen. We hoopten toch op meer mensen van onze leeftijd. Dat vinden we jammer. Over hun wandelervaring kunnen we niets zeggen dat doen we vanmiddag wel als we weer terug zijn. Waarschijnlijk geheel onterecht vrees je echter het ergste.

Uiteindelijk vertrekken we pas om 10:45. Nog langer wachten. Dat is jammer. Wel goed dat we de instructie hebben gehad. We worden met 3 busjes naar het startpunt gebracht: Het Panix stuwmeer. Er werd al gewaarschuwd voor de lage waterstand. Dat is omdat ze onderhoud hebben gepleegd aan de dam en dan is het wel zo handig als er niet te veel water tegen aan staat.



In verband met die werkzaamheden worden de twee bruggetjes die er zijn weggehaald. 1 was er terug geplaatst dat konden we zien maar die andere ligt achter de bocht. Als die er niet ligt kan je niet om het stuwmeer heen lopen. Gelukkig ligt hij er wel en kunnen we mooi rond lopen. Niet iedereen doet dat want je kan zien dat het pad aan de andere kant niet overal even goed begaanbaar is.



En dat de sneeuw niet zo maar een klein laagje is merk je al snel als je er op stapt.



Omdat je niet weet wat de gevallen sneeuw allemaal los maakt staan er langs het pad ook verschillende borden die waarschuwen voor vallend gesteente. En niet geheel onterecht zoals deze foto laat zien:



Verder heel veel verschillend bloemetjes gezien en op de gevoelige plaat gezet. Omdat ik niet weet hoe het allemaal heet laat ik ze later hieronder zien zonder enig commentaar. Eerst door met de rest van het verhaal.

Nadat we het stuwmeer rondgelopen zijn nemen de even de tijd voor wat boterhammetjes voordat we weer op pad gaan. Natuurlijk niet de makkelijke route maar over het bospad. Hier en daar is het wat steil of glibberig en soms allebei tegelijk maar we komen er wel. Links en recht duiken spontaan kleine watervalletjes op, je hoort overal vogeltjes kwetteren en, net zo als gisteren, de koebel. Ook hier is die niet aflatend aanwezig.

Uiteindelijk na zo'n kleine 4 uur onderweg te zijn geweest komen we weer aan bij het hotel. Als eerste van de hele bups. We hebben zo'n 12,5 km afgelegd. We begonnen de tocht op 1491 meter en het hotel ligt op 1085 meter. De laatste wandelaar kwam om iets over 17:00 aanzetten. Zo'n anderhalf uur later dan ons. We hoorden zelfs dat sommige het laatste stuk met de bus zijn gegaan.

Om stipt 18:00 stond het eten weer klaar en konden we allemaal aanschuiven. Om 19:30 werd er verteld wat we morgen gaan doen. Het blijkt dat de weergoden ook nog niet weten wat ze willen want de verwachting van morgen veranderd met het uur. Een ding staat vast: Het gaat morgen regenen. De hoeveelheid en het tijdstip is echter onbekend. We gaan het wel zien.

Om 20:00 werd er door een van de twee aanwezige biologen een korte presentatie gehouden over wat we vandaag allemaal hebben gezien. Daar zaten foto's tussen van beesten of planten die wij niet gezien hebben. Heeft dat snellere wandelen toch een nadeel.

Morgen vertrekken we om 09:30 dus moeten we vandaag op tijd naar bed.... Maar eerst nog rond het kampvuur gezeten met Bart, Floor en familie. Was erg gezellig. En voor nu: Slaap lekker en tot morgen.

Hier volgen dan de bloemetjes en andere gefotografeerde zaken...



Buxus Vleugel Bloem

Boomstronk




Morielje

Krokus







Voorjaars Gentiaan

Dag 4 Dat wordt een natte bedoeling

Vandaag gaan we wandelen van Sedrun naar Disentis. Het miezert alleen al de hele ochtend. Dat gaat waarschijnlijk een natte bedoeling worden vandaag vooral omdat we bijna de hele tocht door de weilanden gaan lopen. We hopen maar dat het niet erger wordt dan wat gemiezer en dat het niet echt gaat plenzen. We zien het wel. We moeten om 09:30 verzamelen want dan vertrekken de bussen.



Onze bus, die andere ook maar daar zitten wij niet in, brengt ons naar Sedrun. Daar ligt het startpunt van de 10 km, PFfff maar 10 km..., lange route. Tijdens de rit werd er al door de chauffeur/hotel eigenaar/wandelorganisator gevraagd wie er verder wilde lopen want hij had gisteren gehoord dat er mensen waren die dat wilde doen. (Wij dus). Maar ik zei nog niets. Op het vertrekpunt aangekomen werd dat nog twee keer gevraagd en NIEMAND reageerde totdat ik mijn vinger op stak en ik daarom een andere kaart kreeg. Ineens wilde bijna iedereen ook wel doorlopen als ze daar tijd voor hadden. Ha ha. right.... Wij konden doorlopen naar "De Drie Bruggen". Een plek eerder aangewezen onderweg naar het startpunt. Waar, zoals de naam al doet vermoeden, drie bruggen liggen. 1 spoorbrug, 1 brug voor auto's en een oude niet meer gebruikte houten brug ook wel de oude brug genoemd. Terwijl "de oudjes" nog steeds staan te kwebbelen bij het startpunt gaan wij maar lopen. Daar zijn we tenslotte voor gekomen.



Eerst moeten we Sedrun door en daar over de spoorbrug, nee niet over het spoor er loopt een pad naast, het pad vervolgen langs bossen en weidevelden. Jammer dat het steeds harder begint te regenen en we even moeten stoppen om onze nieuw gekochte poncho's aan te trekken. Dat bleek een superkoop te zijn geweest.Ze zitten goed en houden de regen en wind buiten. Dat is wel zo handig.



Wij laten ons niet kennen en lopen stug door. Hier een daar een leuk bloemetje spottend en genietend van het, ondanks de regen, mooie uitzicht. Na ruim een uur gelopen te hebben zouden we toch wel even willen zitten en dan liefst overdekt maar waar vindt je dat? Nou, gewoon, in een heel klein gehucht waar ik de naam niet meer van weet. Daar staat een bushok met zeer luxe en ruime toilet en daarnaast, natuurlijk niet in dezelfde ruimte, een grote picknictafel. We hebben daar een lekker zelfgemaakt kopje thee gedronken voordat we weer verder gingen.



Om 13:10 zijn we al bij de oppik plaats als we niet door zouden lopen. We hebben dan al 10 km afgelegd. Als we het hier bij zouden laten dan moeten we tot 15:30 wachten tot we opgepikt worden.



Dat gaan we dus niet doen. We zoeken kort, 30 seconden, in Disentis naar een plaats om onze bammetjes te kunnen nuttigen maar die vinden we niet daarom lopen we de route maar verder. We verwachten onderweg wel weer ergens een bankje met een view tegen te komen. We worden niet teleurgesteld. Met uitzicht op de Rijn kunnen we lekker wat naar binnen werken en dan , hup, weer verder.



We stappen in een rustig tempo door moeten een stukje met de Rijn mee oplopen. Hier klatert het lekker een eind weg. Waarschijnlijk als de zon zou schijnen zou het hier fantastisch zijn. Het is er nu al mooi met die frisse wind en lichte regen. Die gelukkig wel steeds minder wordt. Uiteindelijk om 14:00 komen we bij de drie bruggen aan. Nog steeds veel te vroeg maar dat geeft ons dan weer de tijd om te kijken of we bij de oude brug kunnen komen.





Dat kan, dus lopen we er naar toe en er overheen, dat wil zeggen, niet OP de brug maar gewoon op die plek waar je moet lopen. Daarna gaan we maar zitten wachten tot de bus voorbij komt en we opgepikt worden. Half vier was de tijd dat ze op de oppik plaats in Disentis zouden zijn en dat is hier max 10 minuten rijden vandaag dus ik verwacht de bus hier om 15:20. Gelukkig voor ons komt hij al veel eerder langs namelijk om 14:55. Kunnen we mooi instappen want het begint steeds harder te regenen.



Nadat iedereen opgepikt is gaan we weer richting hotel waar we een lekkere verfrissende douche nemen zodat we weer fris en fruitig aan het diner kunnen aanschuiven. Daarna volgt weer een "dia sessie", zo genoemd door de meerderheid van de aanwezigen want die weten waarschijnlijk niet wat "Powerpoint" is, over de dag van vandaag en daarna vroeg naar bed want dat slapen hier is echt een probleem. Morgen is het een rustdag. Dat wil zeggen dat er geen wandeling is georganiseerd niet dat wij geen rust gaan nemen. Wordt waarschijnlijk een plaatsje in de buurt bezoeken.









Dag 5 "Rust" dag

Omdat er geen officiële wandelingen gepland staan voor vandaag gaan wij iets anders doen dan wandelen. We maken er een culturele dag van we gaan naar Chur (Spreek uit als Koer), de dichtsbijzijnde "grote" stad. Ik heb echt geen idee hoe groot het daar is maar in ieder geval groter dan de ons omringende dorpen. Je kan daar vanaf hier komen met het openbaar vervoer wat je dan voor een retour op 45€ komt te staan. Je doet er dan ongeveer een uur over. Wij hebben echter een auto bij en dat is in dit geval handiger en goedkoper! Die 45 KM moeten we toch binnen een half uur af kunnen leggen.

Met de auto viel het gelukkig allemaal mee. Wel kwamen we een typische Zwitsersche wegwerkzaamheid tegen. Ze breken de hele weg open en laten al het verkeer er gewoon over rijden. Rare lui die zwitsers. Zo rond 10:45 waren we in Chur. We hebben daar een beetje rond gedartelt nadat we eerst wat lokale bijzonderheden hadden genuttigd.



We zijn nog in het museum voor moderne kunsten geweest maar dat viel wat tegen. Zeker ze hadden er mooie dingen hangen maar in de meeste zalen hadden ze foto's van kunst hangen. Dat valt wel tegen. Je verwacht toch wat beters.

Na nog wat rondgelopen te hebben kregen we toch wat trek. Echt leuke lunch restaurantjes zijn er niet te vinden volgens ons. Je kan er wel hele maaltijden bestellen maar dat is niet wat we willen. Totdat we het geboortehuis van Angelika Kauffmann tegen komen waar ze Flammkuchen verkochten. Erg lekker. Met feta, tomaat en Rucola.



We hebben nog een beetje meer rondgewandeld en wat gebouwtjes op de foto gezet. Het is een leuk plaatsje maar niet erg levendig. Morgen waarschijnlijk wel want ze waren allerlei foodtrucks aan het opbouwen. Het is morgen natuurlijk hemelvaart en veel mensen zijn dan ook vrij hier. Jammer dat wij er dan niet meer zijn.



Om 15:30 zijn we weer terug bij het hotel. Dan moeten we nog even wachten voor er iets lekkers te doen is hier. Niet erg, het is niet voor niets een rustdag.

Dag 6 Van Vrin naar Davos Munts

Vandaag gaan we weer wandelen. Dit keer vertrekken we al om 09:00 zodat we in Vrin nog de tijd hebben om even rond te lopen want het blijkt een heel mooi dorp te zijn met vele musea. Ik heb nog geen idee of we daar aan mee gaan doen. We komen tenslotte om te wandelen en niet voor wat cultureel geneuzel. Uiteindelijk zullen wij wel weer de eerste zijn die vertrekken en aankomen. Mits we niet verdwalen.... Het schijnt een iets wat moeilijk te navigeren tocht te zijn met veel kruisingen waar het niet altijd even duidelijk is welke kant je op moet. Ook nu gaan we het wel weer meemaken. Eerst ontbijt en daar is het nu tijd voor.

Na ongeveer een uur in de auto te hebben gezeten komen we in Vrin aan. Het is inderdaad een leuk dorpje met een aparte kerk.



Terwijl we staan te wachten voor het openbaar toilet komt er net een processie voorbij vanuit diezelfde kerk. Nadat die voorbij is beginnen wij aan de wandeling. Waar we wandelen heet het: "Het dal van het licht" omdat het hier zo mooi open is en je hele mooie door de zon beschenen bergen kan zien. Daar moet ik ze wel gelijk in geven. Het is inderdaad erg mooi hier.



Natuurlijk ook weer vele mooie bloemetjes gezien en hier en daar een verdwaalde vlinder. De meeste van die beestjes wilde maar niet blijven zitten. ik heb er dus van maar 1 een foto kunnen maken. ook wat rare boombegroeing gezien. En een mooie beker zwam.

Het Franje rokje






De Bekerzwam


Soms wordt je als wandelaar flink op de proef gesteld als je een bijna onmogelijk probleem voorgeschoteld krijgt..... Sneeuw



Na ongeveer drie kwart van de route kwamen we nog een zeer vrolijke koe tegen. Heel wat anders dan de koeien die we vlak voor het eind tegen kwamen. Een daarvan vond Mirjam zeer interessant en kwam op een gegeven moment rennend op haar af als een jonge hond. Op zich wel grappig maar dan is van zo dichtbij zo'n koe wel ineens erg groot.



Uiteindelijk zijn we om 14:45 op de plaats van bestemming. Ruim eerder dan de bedoeling is want we worden pas om 16:00 opgehaald. Dat is nog lang wachten. Gelukkig krijgen we nog bezoek van andere wandelaars die ook de lange route hebben gelopen. Zijn we tenminste niet meer de enige. Om 16:10 werden we gebeld omdat er een groepje verkeerd gelopen was die eerst opgehaald moesten worden. Konden we nog langer wachten. Uiteindelijk zijn we om 17:30 weer terug bij het hotel.

Na deze wandeltocht moet ik toch mijn respect uitspreken voor "de oudjes". Het was op sommige plekken best een zware klim en ze hebben het allemaal toch wel gedaan.

Dag 7 Lukmanierpass - Olivone

Vandaag voor de tweede keer beter geslapen dan de eerste dagen. Het is nog niet echt top maar er zit verbetering in. Omdat we weer om 09:00 vertrekken ontbijten we lekker vroeg en schuiven we om 07:45 al aan. Alles staat er toch al en we hebben anders maar een uur voor het ontbijt. Er zijn er meer die er zo over denken. Iets voor 08:00 worden we echter, terecht, gewezen op de huisregels die zeggen dat het ontbijt pas om 08:00 plaats mag vinden. Onze welgemeende excuses hiervoor.

Voor we vertrekken vertelt Basile, een van onze tafelgenoten, ons dat er eventueel nog een langere route beschikbaar is omdat we toch best wel snel wandelen en dan kunnen we onze tijd beter besteden aan een langere wandeling dan weer ruim twee uur te moeten wachten op het busje. Klinkt interessant maar Mirjam voelt zich niet zo lekker dus we denken er even over na. Om 09:00 vertrekken we richting de italiaanse kant van Zwitserland waar de startplaats is maar eerst maken we een stop op de Lukmanierpas op 1915 meter hoogte. Dit zou het begin zijn van de alternatieve route. Omdat Mirjam zich al wat beter voelt vragen we aan Tim, de reisleider en eigenaar van het hotel, of we al vanaf hier mogen vertrekken. Hij twijfelt maar Basile trekt hem over de streep en we mogen hier onze wandeling starten.

Ik heb hier geprobeerd om 3 wandelkaarten aan elkaar te plakken om de gehele route te laten zien. De kaarten waren niet allemaal even recht en op dezelfde grootte.


We beginnen om 10:45 te lopen. Laat ik zeggen dat het hier best fris is. Sommige aanwezigen van de groep, die overigens niet met ons meelopen, zouden het zelfs koud noemen. Er ligt op onze route sneeuw waar we overheen moeten. En niet van die kleine stukjes.



Er zitten enkele hele steile stukken bij, zonder sneeuw, waar we bijna schuivend naar beneden gaan. Maar man wat een uitzicht heb je hier en wat is het hier mooi. Overal om je heen besneeuwde bergtoppen waar het zonlicht vanaf kaatst.



Weer wat leuke bloemetjes gezien zoals de voorjaars anemoon en de gele ster.

Voorjaars Anemoon


De Gele ster


We dalen verder en verder af. De route gaat in principe alleen maar naar beneden met hier en daar weer een kleine stijging. We komen langs velden vol met krokussen





En uiteindelijk om 11:50 op 1756 meter komen we aan bij de startplaats van de rest van de groep.



We zijn benieuwd of en wie we dan als eerste in gaan halen. Ondertussen lopen we natuurlijk lekker door. Binnen een half uur komen we het grootste deel van de groep al weer tegen. Dat hadden we niet zo snel al verwacht. We houden heeeeeel even een praatje en gaan dan snel weer verder. Dan komen we toch wel een van de grootste obstakels tegen van alle wandelingen die we ooit gedaan hebben. hoe zal ik dit uitleggen....

Rechts van het pad loopt de berg steil omhoog daar kan je niet langs of je moet een steenbok zijn. Die zitten hier wel maar wij hebben ze niet gezien. Ik dwaal af. Links van het pad loopt een kleine verhoging maar daar achter loopt het steil naar beneden. daar kan je niet onderlangs lopen. Het pad zelf is zo breed dat je daar met maximaal 1 persoon tegelijk doorheen kan. Ware het niet dat daar nu een omgevallen dennenboom in de lengte in ligt. Dit betekend eerst aan de ene kan een flinke tour om OP de stam van de boom te komen dan balancerend over de stam van de boom naar de andere kant en daar dan weer klouterend/glijdend van af, zo'n 1,5 meter lager zonder goed te kunnen zien wat de ondergrond is.



We vroegen ons af hoe "de oudjes" dat gingen doen. Ik kan je zeggen dat ze er allemaal overheen gekomen zijn. Petje af. Na deze hindernis komen we al snel bij de volgende uitdaging (Helaas geen foto van genomen). Het zijn betonnen pilaren waar het water tussendoor naar beneden stroomt. Boven langs lopen kan ook hier niet want dan moet je door het water wat best snel stroomt en de ondergrond glad is. Is geen aarader. Onderlangs gaat ook hier niet want is steil, nat en glad. Dus je moet indien je niet van die hele lange benen hebt (Mirjam) iedere keer een sprongetje maken. Ongeveer 8 keer. Was ook best weer spannend maar ook hier is iedereen er zonder kleerscheuren of natte broeken vanaf gekomen.



Weer een stukje verder, nog steeds genietend van het uitzicht komen we, voor de zoveelste keer deze vakantie, een groepje herrieschoppers tegen.

Op de rustige stukken in de vallei komen we allerlei mooie vlinders tegen die weer niet wilde blijven zitten. Ik noem maar even het kleine vosje, de oranje tip en de rauwmantel. Het waren er meer maar daar weet ik de naam niet meer van.

Om 15:00 komen we bij de eerste ophaalplaats aan: Camperio op 1285 meter. We hebben bijna iedereen ingehaald. Mirjam voelt zich echter te ellendig om verder te lopen en besluit om hier te stoppen. We zijn samen met ..., sorry ik ben haar naam kwijt, de eerste die hier stoppen. Ik voel me echter nog goed en besluit door te lopen naar het "echte" einde van de wandeltocht. Dat is nog een uurtje verder volgens het bordje. Ja, ja, dat maak ik zelf wel uit.

Op die laatste 3 kilometer haal ik nog 5 wandelaars van onze groep in en kom ik na 45 minuten aan op de eindbestemming. Het dorp Olivone op 900 meter hoogte. Dat betekend dat ik een afstand van bijna 20 kilometer en een hoogte van ongeveer 1000 meter heb overbrugd in 5 uur en dat is dan inclusief 1 uur rusten.

Om 16:15 zijn de andere 5 wandelaars ook op de plaats van bestemming en worden we opgehaald en vertrekken we weer richting hotel waar we om 17:30 aankomen. Op tijd voor ons laatste avondmaal. Morgenochtend vertrekken we richting Toscane voor het laatste deel van deze vakantie waar we zeker niet zo veel gaan lopen. Maar we komen hier zeker nog eens terug. Het is hier te leuk en te mooi om deze plek te vergeten.



Renate en Tim bedankt.

Dag 8 Naar Italië

Vandaag is een reisdag. We staan op de normale tijd op zo rond 07:00 en kleden ons rustig aan, pakken al wat spullen in en brengen al wat zaken naar de auto. Dat allemaal omdat het npg geen 08:00 is en we nog niet mogen ontbijten. Iedereen houd zich daar aan, ook de mensen die om 09:00 met de busjes mee mpeten naar de wandeling. Wij hebben niet zo'n haast. Wij moeten ons uiterlijk om 20:00 melden op de camping. En het is maar 6 uur rijden. dat gaan we makkelijk redden.

Tijdens en na het ontbijt nemen we afscheid van Basile en Thea die ook vandaag vertrekken maar dan richting huis en van Hans, Johan en Truus die nog tot woensdag blijven. Joppe was gisteren al naar huis vertrokken.



Ik denk dat het 09:15 is als we in de auto stappen en beginnen te rijden. Tja wat valt er te zeggen over de rit? Het eerste stuk gaan we langs allerlei weggetjes op zoek naar de snelweg. De uitzichten zijn ook nu weer prachitg en ik moet mezelf steeds zeggen toch ook op de weg te letten en niet alleen op de omgeving.



Wat wel jammer is, is dat we tijdens de wandeling ons best doen om allerlei soorten beesten te zien, anders dan vlinders en insecten, maar die niet zien en nu we in de auto zitten ik bijna een eekhoorn aanrijdt die aan de rand van de weg lekker van een denneappel zit te genieten.

Ongeveer twee uur later passeren we de Zwitsers/Italiaanse grens. Iedere keer als ik in Italië rijdt verbaas ik me weer over het rijgedrag van de Italianen. Ze rijden overal veel te hard, als je niet snel genoeg op hun lichtsignalen reageert halen ze maar rechts in. Nog steeds te hard. Rare jongens die Italianen.

Om 15:40 arriveren we op de camping. Het inchecken is meteen al een probleem. Er zijn 19, ja je leest het goed: 19, incheckbalies. Een groot deel daarvan wordt door allerlei verschillende organisaties bezet en 4 van de 19 zijn van de camping zelf. Onze organisatie, Neckermann/Thomas Cook zit niet bij die 15 maar ook niet bijn de 4 van de camping zelf. Wat nu? Ik ben maar op een willekeurige balie afgestapt en gevraagd of zij weten waar we moeten zijn. Helaas bij de balie van de camping zelf en daar is het nu net het drukst. 3 wachtend voor ons en het maakt niet uit welke van de 4 balies je neemt. Na 20 minuten wachten zijn we eindelijk aan de beurt en worden we vriendelijk doorverwezen naar een andere balie want zij doen geen Neckerman..... Grrrr. En nu staat er bij die balie net wel iemand. Kunnen we weer wachten

Als Neckermann had aangegeven bij welke balie we moesten zijn had dat ons een hoop tijd bespaard. De dames achter de balie helpen ons heel goed daar valt niets aan op te merken totdat we bij het volgende hekele punt komen. De toeristenbelasting. We weten dat we die moeten betalen. Dat is ook geen punt maar dat moet perse contant gebeuren. Het is maar 21 euro maar dat hebben we niet op zak. De geldauomaat bij de receptie is defect dus wat nu? Een van de dames wil iemand van ons wel naar de dichtsbijzijnde werkende geldautomaat brengen met een golfkarretje. Mirjam wordt vrijwillig aangewezen door mij. Ik blijf achter en krijg ondertussen uitleg waar we moeten zijn en wat er allemaal open is op de camping en wat niet. Na 10 minuten is Mirjam weer terug, heeft ze betaald en kunnen we eindelijk naar onze caravan.

Nu vragen jullie je wellicht af waarom we de toeristenbelasting niet met de creditcard hebben betaald. Of gepint wat dat betreft. Dat mag dus niet. Deze belasting moet de camping aan het eind van de dag contant afrekenen aan de gemeente werd mij verteld. Schijnt in iedere plaats weer anders geregeld te zijn.

Als we in de auto stappen en weg rijden springt er snel een "mannetje" van de organisatie op een brommert en rijdt telkens achterom kijkend naar ons voor ons uit. Als ik af wil slaan stopt hij en wenkt hij ons om te volgen. Dat klopt toch niet met de instructie die wij gehad hebben maar wetenh wij veel. We volgen hem maar even. 100 meter verder draait hij een weg in die omhoog gaaat. Dat klopt zeker niet dus wij volgen niet. Hij kijkt ons vragend aan en ik schud mijn hoofd en rij langzaam achteruit. Ik denk dat hij nu wel door heeft dat hij de verkeerde mensen aan het lijden is. Ha ha. sukkeltje. Wij vinden onze caravan zelf wel.



En het is nog een chique caravan ook.Mooi overdekt terras. Ruim van binnen met twee slaapkamers en twee badkamers. Heerlijk. Kunnen we lakker apart slapen als de ander vervelend wordt. Nadat we alles uitgepakt hebben gaan we in het dorp nog even boodschappen doen bij de COOP. Die is nog groter dan de Mega Jumbo in Breda. Er lopen ook 10 keer zoveel mensen rond. Het lijkt hier wel spitsuur. Snel even boodschappen doen is er niet bij. We zijn ongeveer een uur bezig voor een paar boodschapjes. Weer terug op de camping besluiten we om niet zelf te koken maar om een van de restaurants te proberen. Daar ontdekken we een stukje Ierland in Toscane. Onze serveerster schijnt Iers te zijn en nog een leuke verschijning ook. Het is maar goed dat Mirjam dit allemaal niet leest...

Nu zitten we samen op onze veranda lekker te schemeren terwijl ik dit verslag aan het typen ben.



Dag 9 Zondag - Rustdag

Ik weet niet wat het is maar ik heb heerlijk geslapen. Ik zie geen ander verschil met vorige week dan dat ik nu in italië zit. We merken wel allebei dat we minder last hebben van een snurkende kamergenoot. De rede daarvan is ons onduidelijk. Wellicht komt het doordat er nu geen druk staat op wanneer we gaan ontbijten. We worden nu pas om 08:00 wakker waar dat voorheen bij mij in ieder geval al rond 06:00 was. Ik heb me in een slakkegang aangekleed en ben naar de bakker hier op de camping gelopen om wat verse broodjes te halen. Een half uur later ben ik weer terug. Niet dat het zo druk was bij de bakker, ik was meteen aan de beurt. Het is gewoon een eindje pantoffelen. We hebben lekker zitten ontbijten op ons terras



Na het ontbijt hebben we zitten bespreken wat we de komende week nu eigenlijk gaan doen. Na wat gebladerd te hebben door een oud reisboek over Florence en Toscane (2007) besluiten we om in ieder geval een aantal musea te gaan bezoeken in Florence. Daar nemen we 3 dagen de tijd voor want zo lang is de aangeschafte florence card geldig.

Vandaag gaan we de camping verder onderzoeken en aan het zwembad liggen. Dat is in ieder geval tot nu toe de bedoeling.

Zo op het eind van de dag, het is nu inmiddels 20:49, kan ik je zeggen dat het iets anders is gelopen. We hebben echt helemaal niets uitgevoerd vandaag. Ok, we hebben over de camping gewandeld om te kijken wat er zoal te doen is en waar dat dan is. Dat koste ons een uur en ruim 4 km wandelen. Wat een grote camping is dit. Boven op de heuvel is een groot zwemparadijs met 5 zwembaden en een soort van water-/glijbaan waar je met een opblaasband vanaf kan gaan, een supermarkt en een bar/restaurant. Benden in het "dal" is een zwemparadijs met 4 zwembaden en een kleiner water-/glijbaan. Een supermarkt, twee restaurants waarvan we er gisteren al een bezoocht hadden en vandaag de andere, diverse afhaal tentjes, een bar, een podium, een speelhal, midgetgolf baantje en nog meer om op te noemen.

Daarvan terug gekomen hadden we geen puf meer om iets anders te doen. Daarom allebei maar een boekje gepakt en wat gelezen.

Oh ja, we hebben ook nog bedacht wat we morgen gaan doen. We gaan de hele dag musea bekijken in Florence. Welke precies, gaan we nu uitzoeken en jullie zien dat morgen dan wel. Daarom sluit ik nu al af en zie ik jullie morgen weer.

Dag 10 Florence

Man, man, man wat een dag...

Vanochtend staan we om 07:00 op want we gaan naar Florence. We hebben gisteren een Firenzepass aangeschaft waarmee je 72 musea kan bezoeken zonder in de rij te moeten wachten. Dat is handig. Niet dat we alle 72 musea willen gaan bezoeken maar toch wel een flink aantal.

Omdat het parkeren in en om Florence een verschrikking is besluiten we om met de trein te gaan. De snelste verbinding doet er 25 minutebn over maar daarvoor zijn we net te laat. Dan willen we de 08:53 hebben want die doet er 31 minuten over. Dat is nog snel want de langzaamste van 8:57 doet er 52 minuten over.



Zitten we goed en wel 15 minuten in de trein, we zitten al bijna op de helft, stop de trein ineens. er wordt iets, voor ons, onbegrijpelijks omgeroepen en ik zie om me heen allemaal boze gezichten. Dat was vast geen goed nieuws. Na een paar minuten wordt er weer iets omgeroepen: nog bozere gezichten en mensen die hun spullen in gaan pakken. Ineens, gelukkig, de trein begint te rijden, maar de verkeerde kant op! Ik krijg een ingeving en start google translate. Zodra ze beginnen te praten start ik het luisteren en hoor nog net dat ze zeggen dat er alternatieve bussen klaar staan. Dat klinkt niet goed.

We komen aan op het eerste station en als diaree stroomt de hele trein leeg. Omdat we niet weten waar we moeten zijn lopen we de hele meute maar achterna en inderdaad daar staat een bus. Ja, je leest het goed: daar staat 1 bus. Daar passen we natuurlijk nooit allemaal in. Na een kleine 20 minuten vertrekt die bus en staan er al weer andere klaar maar dat blijken gewone lijnbussen te zijn en niet het vervangende vervoer. Ze gaan ook helemaal niet naar Florence dus daar instappen heeft geen zin.

Er verschijnt en verdwijnt nog een aantal bussen waar we niets aan hebben en ineens is daar een bus met daarop in grote letters: "Firenze". Dat is de onze. Heel de bus stroomt vol met chagrijnig volk inclusief wijzelf. Zitten we net horen we dat ook dit een gewone lijnbus is en niet het vervangend vervoer. Boeiend. Dan maar betalen voor een kaartje we willen niet nog langer wachten dan de 45 minuten die we hier al staan. Er is alleen 1 probleem: er is geen doorkomen aan. Wellicht dat er bij de volgende halte wel een aantal mensen uitstappen dan kan ik alsnog een kaartje kopen. Vooruit, 2 kaartjes, voor Mirjam ook een. Maar in plaats van het uitstappen, stappen er alleen maar meer mensen in. En de bus is al zo vol. Na goed een half uur rijden met vooral mensen die willen instappen beginnen er eindelijk mensen uit te stappen. We kijken op de kaart naar een van de musea waar we naar toe willen. Ja daar komt er een aan die redelijk op de route ligt dus bij de eerst volgende halte stappen we uit. Ik voel me echt wel een "bad ass" we hebben zwart gereden in italië.... In plaats van 31 minuten hebben we er ruim 120 miuten over gedaan. vier keer zo lang dus. Tijd voor koffie!

Het eerste het beste koffietentje dat we tegen komen is de onze en daar gaan we lekker zitten. Mirjam aan een cappuccino en ikzelf aan een latte macchiato. Ja jullie lezen het goed. ook ik zit aan de koffie. Nou ja, koffie. En dan ook nog met twee zakjes suiker.



Na de koffie lopen we eerst door naar het "Palazzo Vecchio". Je kijkt je ogen er uit. Zoveel frescos, planfond schilderingen en beelden bij elkaar in een pand waar je 'U' tegen zegt. We zijn hier een hele tijd zoet. Zo lang dat ik het niet eens heb bijgehouden.





Eenmaal weer buiten gaan we een hapje eten op het er naast liggende Piazza di Signorita (als ik het goed schrijf). Daar hebben we goede herinneringen aan van 12 jaar geleden. Tosti's voor veel te veel geld. En toch zijn we weer bij hetzelfde tentje gaan eten. Het is er nog steeds niet goedkoop maar de locatie betaal je hier ook voor.



Na het eten gaan we naar het "Museo Casa di Dante" maar komen we langs een zaak waar ze nette mannenkleding verkopen en ja, ik heb binnenkort een aantal bruiloften te bezoeken... Nu alleen nog een paar nieuwe schoenen en ik ben er helemaal klaar voor. Loop ik daar met zo'n grote tas door Florence op zoek naar het volgende meseum.

Mag ik jullie een advies geven? Ik doe het toch. Ga NIET naar het "Museo Casa di Dante" (Er is niet eens een wikipedia pagina van, dat zegt al genoeg). Het valt tegen. Het pand is aan de buitenkant mooier dan wat er binnen te zien is. Of je moet een Dante fanatiekeling zijn, dan heb ik niets gezegd. Wij gaan in ieder geval snel verder naar het laatste museum van vandaag. Het "Museo de Galileo". Dat ligt hier dan weer een kilometertje vandaan. Na die week Zwitserland draaien we daar onze hand niet voor om.

Dit museum is zeker de moeite waard. Hier staan allerlei technische zaken opgesteld die de Medici hebben verzameld of hebben laten maken. Je vraagt je af hoe ze dat vroeger konden maken en nog gebruiken ook. Zulk priegel werk wat ze met de hand moesten doen om iets werkend te krijgen. En dan is werkend krijgen nog niet zo'n probleem maar het moest ook correct werken en dat maakt het een stuk lastiger. Ik denk hierbij aan mijn eigen ervaringen. Je kan wel iets aan de praat krijgen met Ignite maar of het dan ook correct werkt is nog maar de vraag. (Hoor ik daar een instemmend geluid uit Utrecht komen?)

Ondertussen is het 18:30 en hebben we er wel een beetje genoeg van. We gaan eens langzaamaan op huis aan. We slenteren naar het station via een omweg, ik wil nog wat prullen kopen voor mijn D&D avonturen. Gelukkig gaat de terugreis met de trein voorspoedig. Binnen 25 minuten zijn we weer op het station waar we deze ochtend ook begonnen. Het is ondertussen al weer 22:00 geweest als ik dit stuk proza af ga sluiten. Morgen gaan we nog een keer naar Florence proberen te komen met de trein. Alleen nu wat later zodat we lekker wat langer in bed kunnen blijven. Voor nu: Toedeloe. Tot morgen.



Dag 11 Florence deel 2

We waren gisteren nog niet klaar. Dit keer starten we echter later. We doen het rustig aan, worden pas om 08:00 wakker en ontbijten op ons gemak. We kunnen toch niet hier in het dorp parkeren om met de trein verder te gaan want het is markt en de kramen staan dan op de parkeerplaats. Dat betekend automatisch dat alle forenzen hun auto ergens anders kwijt moeten. Om het hele station heen is geen lege parkeerplek te vinden.

Na het ontbijt heb ik een plaats uitgezocht ergens halverwege de route om daar op de trein te stappen. Ik had op tripadvisor gekeken en er schijnt daar ook gratis perkeren te zijn.

We beginnen vrolijk aan onze tocht met de auto richting station. Als we daar aankomen slaat me schrik om het hart. Dit is het station waar we gisteren over moesten stappen op de bus! Er doemen meteen allerlei rampscenarios op. Waar is bijvoorbeeld die parkeerplaats? Daar waar we nu staan kan het niet zijn want hier moet je betalen. Ik rij nog wat rond om een gratis parkeerplek te vinden. Dat blijkt een tevergeefse moeite te zijn. Dan maar weer terug naar het station en betalen. Voor ik uitgezocht heb waar ik moet betalen komt mijn kleine speurneus al weer terug. Die heeft de gratis parkeerplaats gevonden. Het is het bochtje om bij de plaats waar ik nu sta. Snel in de auto gestapt en de grote parkeerplaats opgereden. Het is niet echt overzichtelijk en alles lijkt vol te staan. Dat is pech. Ik draai een nauwe doorgang in en kom 50 meter verder tot stilstand. Doodlopend! Dat betekend achteruit door die smalle doorgang. Als dat maar goed gaat. Dan lacht vrouwe fortuna me toe. Er komt een dame aangelopen die achter mijn auto haar auto opent, instapt en weg rijdt. Dat is mazzel. Ik draai zo achteruit mijn auto in haar plek.

We kopen een kaartje in de automaat en gaan naar het perron. We zouden over 31 miuten in Florence moeten zijn. En dat klopt dit keer ook. Geen problemen met de trein. Joepie. Eenmaal in Florence lopen we meteen door naar het "Galleria degli Uffizi". Je moet daar namelijk eerst een plaats reserveren voordat je daar in mag ondanks dat je een FirenzeCard hebt. Ook hier vermoeden wij dat we dan morgen moeten terugkomen of zo. Dat pakt even anders uit. We kunnen kaartjes krijgen voor over 10 minuten. Wij snel doorlopen naar de ingang waar we ongeveer 10 minuten moeten wachten voordat we naar binnen mogen. Eenmaal binnen moeten we helemaal naar boven want daar begint de route. We krijgen gang na gang vol met marmeren beelden te zien met aan iedere gang kamers vol met schilderijen.



Daar zijn we iets minder enthousiast over. Het zijn bijna alleen maar schilderijen over de heilige Madonna met kind. Als je 5 zalen hebt gezien met hetzelfde thema dan heb je ze allemaal wel gezien. En als het nou allemaal heel mooi geschilderd was... Toegegeven, ik kan het niet maar sommige van die schilders ook niet.

Toch weten we ruim twee uur door te brengen in dit museum en dat zegt ook wel wat. Eenmaal klaar en weer buiten lopen we naar het volgende museum of eigenlijk verzameling van musea. Namelijk: "Pitti Galleria Palatina e Appatamenti Monumentali", "Pitti-Galleria d'arte moderna", "Pitti-Museo della Moda e del Costume", "Piti-Tesoro dei Granduchi", "Pitti-Museo Giardino de Boboli" en tenslotte het "Pitti-Museo delle Porcellane". Deze verzameling musea huist allemaal in hetzelfde pand namelijk het "Palazzo de Piti". Het overstijgt in alles het "Galleria degli Uffizi". Zowel qua grote als qua aanwezige kunst. Dit vinden wij echt zo veel mooier. We komen zelfs werken van Rubens, Rembrandt en andere Nederlandsche (oude spelling want oude schilders) schilders tegen. Als je al een museum wil bezoeken vanwege de schilderijen laat het dan deze zijn. Zo rond 18:30 vinden we het wel welletjes en strompelen naar de uitgang.



Omdat ik merk dat mijn anders zo mooie en vrolijke maar vooral ook knappe (Ze schijnt dit toch te lezen) wederhelft er een beetje doorheen zit moet ik, zoals haar vriendinnen weten, haar snel van wat eten voorzien. Gelukkig zit tegenover de uitgang een leuke bistro waar we nog wat lekkers kunnen bestellen voordat de keuken dicht gaat. Natuurlijk moet er ook een Spritz bij gedronken worden.



Na het eten strompelen we moe maar voldaan richting het station. Voor vandaag zitten we er doorheen. Natuurlijk komen we net te laat op het station aan en moeten we nog 20 minuten wachten voor een trein die er 33 minuten over gaat doen. Die kleine speurneus flikt het hem echter weer. Het blijkt dat de trein van 20:01 5 minuten vertraging heeft en klaar staat op perron 6. Wij spreken onze laatste reserves aan, zetten nog een sprint in en met dat de conductrice op haar fluit blaast springen wij in de trein. Nu maar hopen dat we het goed gelezen hebben.

17 minuten later komen we aan op de plaats van bestemming: station Pontessieve. Alle pech die we gisteren met de trein hadden is vandaag weer teniet gedaan.

Nu we weer in de caravan zitten moeten we gaan bedenken wat we morgen gaan doen. Weer naar Florence of langs die designer outlet die we hebben gezien onder weg naar het station? We, en jullie dus ook, zien het morgen wel.

Dag 12 Florence deel 3

Ook vandaag doen we weer rustig aan. We zetten geen wekker en toch sta ik om iets over 08:00 in de winkel om vers brood te kopen. Toch smaakt dat brood niet zoals thuis. Daar is het net wat.... anders. Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven. We kleden ons rustig aan, lopen rustig richtijng de auto en rijden rustig richting station. We hebben nog 1 dag Florence tegoed en dat doen we maar meteen vandaag. Waarom ook niet.

Mirjam controleert nog even hoe laat de trein vertrekt zodat we weten hoe snel of langzaam we moeten rijden. Hmmmm. Probleem. Als ik te hard ga rijden dan halen we waarsschijnlijk de trein net wel maar dan zonder kaartje. Dat gaan ze hier niet leuk vinden. Of ik rijd zo langzaam dat we de benodigde 8 km in anderhalf uur gaan afleggen want dan komt pas de volgende trein. Weet je wat. we rijden wel weer door naar Pontassieve waar we gisteren ook opgestapt zijn. We rijden helaas niet harder dan de stoptrein want ook die gaan we daar niet halen. Dan maar doorrijden naar Florence zelf. Dan hebben we alle drie de mogelijkheden wel gehad. Dag 1 met de bus terwijl dat eigenlijk de trein had moeten zijn, dag twee met de trein en dag drie met de auto die eigenlijk ook trein had moeten zijn. Je maakt wat mee op vakantie.

De gevonden parkeerplaats ligt, natuurlijk, buiten het centrum maar niet te ver. We moeten 30 minuten lopen en dan zitten we midden in het centrum. We lopen meteen door naar het Galleria del'Accademia. Hier moeten we eerst ruim een kwartier in de rij staan om onze prioriteit pas op te halen en daarna nog geen 10 minuten om in het museum te geraken. Het is zeker geen groot museum. Er hangen ook weer een groot aantal "Madonna met kind" schilderijen. Dart hebben we nu wel gezien maar het mooiste in dit museum en kennelijk ook de reden waarom dit museum is gebouwd: de David van Michelangelo:



Wat een indrukwekkend standbeeld. En wat lijk ik daar toch veel op...... Dusssss. En door.

Er staan nog meer standbeelden in het museum maar allemaal niet zo imposant als David.

Echte hollanders als we zijn hebben we nu onze museumkaart er uit en kunnen we stoppen met onze bezoeken aan de musea hier. Maar dat doen we niet. We willen nog naar het museum met werken van Leonardo Da Vinci. We gaan daar echter nooit aankomen. We stuiten namelijk op het Museo Nazionale del Bargello. Ook al weer zo'n mooi pand met schitterende kunstwerken. Hoe krijgen ze dat hier toch voor elkaar? Dit was echter wel ons laatste museum. We worden het een beetje beu om zaal na zaal door te slenteren kijkend naar de zoveelste "Madonna met kind".

Een ding moet me wel van het hart. Ik weet niet of het heel gepast is dus mocht je niet tegen opmerkingen over het vrouwelijk geslacht kunnen dan moet je deze paragraaf maar snel over slaan.

.

.

Ben je weg? Mooi dan kan ik beginnen. Heel veel beelden en schilderijen van vrouwen die we hier zien, en dan niet die van Madonna met kind, zijn vrouwen met geheel of gedeeltelijk ontbloot bovenlijf. nou heb ik daar persoonlijk niets op tegen maar wat me opvalt is dat ze echt allemaal parmantig fier overeindstaande borsten hebben. Er is er niet een bij waarvan de borsten ook maar een beetje, hoe zeg ik dat netjes, last hebben van de zwaartekracht. We hebben wel borsten gezien waarvan de ene tepel recht naar voren wijst en de ander een scherpe bocht naar links maakt maar ze staan wel fier overeind. Er is niet een "hanger" te zien.

Dit kan volgens mij een aantal redenen hebben. De eerste vind ik het meest aannemelijk:

  1. Noem het "dichtelijke vrijheid" Als je het moet schilderen, schilder het dan op z'n mooist.
  2. De borsten waren vroeger gespierder omdat men geen BH droeg.
  3. Alleen jonge vrouwen waren heldhaftig genoeg om afgebeeld te worden
  4. Er bestonden geen oude vrouwen omdat men jong stierf
Zeggen jullie het maar. Ik weet het niet.

.

.

Ja, vanaf hier mag je weer mee lezen. Onderweg zijn we een winkel tegengekomen waar ze kokskleding verkopen en laten wij nou een kok in het gezin hebben. Hebben we toch een mooi zwarte buis en broek voor hem gekocht. Met korte mouwen en lekker dun. Ik zou er bijna jaloers op worden. We lopen nog wat andere winkels langs, lopen hier eens naar binnen, en weer snel naar buiten nadat we de prijzen hebben gezien. Zo struinen we het dorp lekker door totdat we er weer genoeg van hebben. Onderweg terug naar de auto komen we weer een leuke bistro tegen waar we heerlijk hebben gegeten. (Gnocci met 4 kazen saus en Gnocci met zalm). Met een vol buikje lopen we richting de auto dat toch zeker nog een half uur lopen is.

Om 20:00 zijn we weer terug bij de caravan. De rit leverde geen problemen op.

Morgen gaan we het rustig aan doen. Uitrusten van al dat lopen. Iedere dag toch minimaal zo'n 10 kilometer slenteren door de musea en straten van het dorp. En dat 3 dagen achter elkaar. Dat is in ieder geval tot nu toe de bedoeling.

Dag 13 Rustdag

Nou het is gelukt hoor. We hebben vandaag helemaal niets gedaan. Ja, eten. ontbijt, even boodschappen doen, lunch en diner. Allemaal bij de caravan. Er is daarom ook niet echt veel te melden over vandaag. Hooguit wat klachten over het ontzettend slechte internet hier. Als je al verbinding hebt dan is het meestal niet vooruit te branden. Uitzoeken wat je wil gaan doen is dan bijna niet mogelijk. Dus lezen we nog maar een boekje. Of doen een dutje. Mijn god wat worden we een stel oude zakken.

We hadden vandaag trouwens wel een soort van tafelgast.



We hebben wel besloten dat we morgen naar Arezzo gaan. Een leuke plaats hier in de buurt, zeggen ze. Maar eerst nog wat verder uitrusten...

Dag 14 Arezzo

Nadat we Lisanne gefeliciteerd hebben via WhatsApp zijn we in de auto gestapt en binnendoor naar Arezzo gereden. Daar deden we ongeveer een uur over. De parkeerplaats waar je niet hoeft te betalen is daar echter helemaal vol. Dit keer niet het geluk dat er net iemand weg rijdt. Er naast ligt een parkeerplaats waar je wel moet betalen en die is bijna helemaal leeg. Dan daar maar parkeren. max 5€ voor een hele dag parkeren. Daar kunnen we ons geen bult aan vallen. Volgens het alwetende internet loopt er een roltrap omhoog(!)van de parkeerplaats naar de voet van de daar aanwezige kathedraal. De roltrap is inderdaad aanwezig maar voor een groot deel uitgeschakeld voor onderhoud...

We lopen het plaatsje binnen en het is er erg rustig. Het is net 10:45 geweest en bijna alles is dicht of gaat net open. We struinen nog wat straatjes af maar het blijft erg rustig.

Plotseling staan we oog in oog met een Gatto.



Dan maar naar het "Piazza Grande" daar zit minstens 1 koffiebarretje waar we een lekkere espresso en latte machiatto (met heel veel suiker) nemen. Eigenlijk doen we dat alleen maar om een sanitaire stop te maken maar dat hoeft verder niemand te weten. Als we dat achter de rug hebben (Leuke woordspeling) lopen we nog wat piazza's af en komen waarempel ineens in het nieuwe deel van het dorp waar het bruist van de winkelgangers en leuke winkeltjes. Blijkt Arezzo toch nog een leuk dorp te worden ;-).

Rond 13:00 komen we weer aan bij het Piazza Grande waar het nu een stuk drukker is. Ze hebben net wat bussen oude vandagen losgelaten. Ons buikje begint een beetje te knorren en we besluiten om wat te gaan eten bij het "Logge Vasari". Een door pilaren onderstuende gallerij waar verschillende zaakjes zitten. Ook dat koffietentje van vanochtend. Wij gaan nu echter voor Giubileo. Een zaakje helemaal links op de gallerij. In ieder geval toen wij er waren. We zijn er de enige en kunnen van daaruit over de hele gallerij kijken. De Proscuitto Crudo, Tagliatella di Pepe Rosa en de Tiramisu waren heerlijk. Achteraf blijkt het een zaakje te zijn van een gerenomeerd italiaanse chef die hier zijn hele hart en ziel in heeft gelegd. (Foto hieronder, Links, man met grijze baard) En dat is te proeven. Een aanrader mocht je ooit in Arezzo komen.



Na het eten lopen we naar het "Museo Casa di Giorgio Vasari". Voor wie het niet weet wie Vasari is: Een van de schilders die veel frescos en plafondschilderingen heeft gemaakt in de huizen/kastelen/landhuizen van de Medici. Of je klikt even hier dan krijg je de wikipedia pagina van hem te zien. Wij vinden dat deze man mooi kan schilderen. En dit keer eens geen "Madonna met kind".



Dit dorp kunnen we ook van onze bucketlist strepen. Terug gaan we niet binnendoor. Dat hebben we nu wel gezien. We nemen de snelweg en zijn binnen 40 minuten terug bij de camping. Eigenlijk 35 maar we waren een stukje verkeerd gereden. We dachten het beter te weten dan de navigatie miep. Nu zitten we hier lekker te borrelen en te wachten tot de dag voorbij is want morgen moeten we weer weg. We zitten niet helemaal werkeloos hier. We moeten nog inpakken en ik moet eigenlijk de auto wassen want zo'n achtelijke italiaanse vogel, waarschijnlijk met diaree, heeft mijn auto als doelwit gebruikt en die zit nu onder de dikke plakken met ....

Dag 15 Naar Basel

Vandaag rijden we naar Basel. De rit naar huis in 1 keer is te lang daarom overnachten we in Basel. Maar zover is het nog niet. Eerst ontbijten en wachten tot ze de caravan komen controleren. Je weet maar nooit of we iets stuk hebben gemaakt.

Om 08:00 komt men om de caravan dan te controleren. Eerder ging niet. Na 10 minuten zijn ze klaar en kunnen we weg. 670 km naar Basel waar we volgens de navigatie 6,5 uur over gaan doen. Zonder pauzes dat wel.

Ik ben blij dat we nu weer naar huis gaan. Niet omdat we naar huis gaan maar omdat al het verkeer naar het zuiden in italië en zwitserland heel erg vast staat. Wij hebben alleen bij de Gotthard tunnel een vertraging van enige betekenis gehad verder konden we bijna overal gewoon door rijden.

Rond 16:30 zijn we in Basel. We zitten in het Pullman hotel dicht bij het oude centrum. Omdat men ons zo aardig vindt krijgen we een gratis upgrade naar een grotere, luxere kamer. Daar zeggen wij geen nee tegen. Nadat we onze spullen op de kamer hebben gelegd gaan we de stad in om wat rond te lopen en om een leuke plek te vinden om wat te eten en te drinken.



Zo rond 20:00 zijn we weer in het hotel. Vandaag toch weer een beetje op tijd naar bed, niet om 20:00 eerst nog de kwalificaties van de F1 kijken, zodat we morgen weer op tijd op pad kunnen. Eindelijk echt naar huis.

Dag 16 Naar huis

Na een slechte nacht in Basel mogen we nu door naar huis. Slecht omdat het te warm was door het soort climate control dat ze daar hebben, kan maar 2 graden warmer of kouder dan buiten, of te lawaaierig omdat het raam open stond om het koeler in de kamer te krijgen. Verder wel een erg mooie kamer. Na het ontbijt vertrekken we. Het is dan 08:10. De thuisreis van zo'n 680 km verloopt verder voorspoedig. Geen rare dingen meegemaakt en lekker door kunnen rijden. Om 15:35 komen we thuis aan. Snel alles uitpakken, de auto door de wasstraat en we zijn er weer helemaal klaar mee. Op naar het volgende uitstapje/vakantie. Hopelijk ergens in september. Als we 30 jaar getrouwd zijn.